دغدغه های یک مدد کار اجتماعی
همه روز روزه بودن همه شب طواف کردن....
صفحه نخست       پست الکترونیک          تماس با ما              ATOM            طراح قالب
گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من
درباره وبلاگ



مدیر وبلاگ :سید حسن موسوی چلک
Image result for ‫آرم بهزیستی کشور‬‎

فرا رسیدن هفته بهزیستی را به  همکاران این سازمان
 بزرگ اجتماعی تبریک می گویم.
به امید روزی که نقش « پرسشگری» در کنار «پاسخگویی» بیش از پیش در جامعه نهادینه شود.این امر مستلزم
ارتقاء جایگاه این سازمان بزرگ در ساختار اجرایی کشور به عنوان یک سازمان ملی است.

سید حسن موسوی چلک 
رییس انجمن مددکاران اجتماعی ایران




نوع مطلب : یادداشت ها، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
          
1397/04/23

به نام خدایی که در این نزدیکی است

پیام تبریک انجمن مددکاران اجتماعی ایران به مناسبت روز جهانی مبارزه با مواد مخدر

نامگذاری ایام به مناسبت های خاص فرصتی  برای سپاسگزاری از افرادی است که در ارتباط با  آن مناسبت فعالیت دارند.یکی از مناسبت ها که به دلیل اهمیت  آن در سطوح جهانی  وملی مورد توجه قرار گرفته است «روزجهانی مبارزه با مواد مخدر»  می باشد.این مناسبت را غنیمت دانسته  ضمن تبریک این مناسبت بر خود فرض می دانم بر حسب وظیفه از تلاش های ارزنده همه کسانی که در این عرصه فعالیت می کنند تا جامعه ایی سالم تر داشته باشیم،  سپاسگزاری نمایم.

بر این باور هستم که پیچیدگی مبارزه با مواد مخدر و روانگردان، بگونه ای است که مدیریت هوشمند در این حوزه را به دلایل مختلف با مشکلات متعدد مواجه می کند وعلیرغم همه تلاش های انجام شده ،هنوز « سوء مصرف مواد مخدر» در  اولویت اول  آسیب اجتماعی در کشور قرار دارد.به همین دلیل یکی از استراتژی های موثر در این حوزه اتخاذ رویکرد اجتماعی شدن بوده که به درستی در چند سال اخیر با تاکید بیشتر  مورد توجه قرار گرفته است.در اتخاذ این رویکرد یکی از استراتژی های مهم توجه به سطوح مختلف پیشگیری بویژه پیشگیری اجتماعی می باشد.بدون شک اولویت دادن به کودکان، نوجوانان و جوانان و بالا بردن «سواد اجتماعی» آنان با بهره گیری از تمام ظرفیت های موثر دولتی، غیر دولتی و محله ایی، بصورت فراگیر، جامع، کافی، مستمر می تواند در پیشگیری از گرایش افراد به مواد مخدر اثربخش باشد.

توئفیق، عزت وسربلندی شما را از خداوند منان خواهانم.

سید حسن موسوی چلک

رییس انجمن مددکاران اجتماعی ایران

 

 





نوع مطلب : یادداشت ها، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
          
1397/04/7

 


 

 

 

 

هفته قوه قضاییه مبارک باد

نام گذاری ایام به مناسبت های خاص فرصت مغتنمی برای سپاسگزاری از دست اندرکاران مرتبط با آن مناسبت می باشد.یکی از این مناسبت های مهم نام گذاری هفته قوه قضاییه در جمهوری اسلامی ایران است. این مناسبت را بهانه می کنم از طرف هیات مدیره و اعضاء انجمن مددکاران اجتماعی ایران از تلاش های  انجام شده در قوه قضاییه در  تقویت «رویکرد اجتماعی»  سپاسگزاری نمایم.

بدون شک توسعه برنامه های پیشگیری از جرم بویژه با  رویکرد اجتماعی می تواند  زمینه را برای استفاده بیشتر از ظرفیت متخصصین علوم اجتماعی از جمله مددکاران اجتماعی بیش از پیش فراهم کند تا در تصمیم گیری های قضایی رویکرد ایجابی در اولویت قرار گیرد که این خود می تواند زمینه را برای  بازتوانی افراد بیش از پیش فراهم کند. بر این باور هستم که این پیشگیری به درستی «پیشگیری اجتماعی» نامیده شده است که نتیجه تجربه های اجتماعی بدون مداخله  بخش های پلیس و دادگستری برای  کنترل وکاهش جرایم  و آسیب های اجتماعی  می باشد و زمینه را برای تاثیر گذاری روی افراد و محیط با استفاده از تمام ظرفیت های اجتماعی از جمله مردم و سازمان های غیر دولتی فراهم می کند.

از طرف  انجمن مددکاران اجتماعی ایران با افتخار این مناسبت را به شما و همکاران محترم  تبریک  گفته و توفیق، عزت و سربلندی را  شما را  از خداوند منان آرزو می کنم.

سید حسن موسوی چلک

رییس انجمن مددکاران اجتماعی ایران

2 تیر ماه 1397

 





نوع مطلب : یادداشت ها، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
          
1397/04/3

ضرورت تضمین اجرای منشور حقوق شهروندی

سید حسن موسوی چلکرئیس انجمن مددکاران اجتماعی ایران

انسان به‌عنوان موجودی اجتماعی برای زندگی در اجتماع نیازمند دارا بودن حقوقی است که به‌عنوان «شهروند» در هر جامعه‌ای دارای اهمیت هستند و برخی حتی داشتن این «حقوق شهروندی» را مبنای توسعه یافتگی و فقدان آن را مبنای توسعه نیافتگی قلمداد می‌کنند. شاید به همین دلیل است که در دنیای کنونی نقش مردم در تصمیم گیری‌ها در اکثر کشورها مهم محسوب می‌شود.در سایه توجه به این حقوق است که رضایت مردم افزایش پیدا می‌کند، مشارکت‌شان در امور بیشتر می‌شود، اعتماد‌شان به حاکمیت ارتقا پیدا می‌کند، آرامش و ثبات در جامعه پر رنگ‌تر می‌شود و این اطمینان به مردم داده می‌شود که حقوق‌شان مدنظر قرار دارد و حفاظت از این حقوق هم توسط حاکمیت پیگیری می‌شود.باتوجه به گسترش ارتباطات مردم در جوامع مختلف و ضرورت توجه به حفظ حقوق افراد، زمینه‌ای فراهم شده است تا موضوع حقوق شهروندی بیش از پیش مورد توجه قرار گیرد.
البته تحقق این امر منوط به توجه به نکته‌های متعددی است که به برخی از آنها اشاره می‌شود:

نقش مردم در تدوین حقوق شهروندی: حقوقی که از بالا توسط حاکمیت برای مردم تدوین شود الزاماً برای مردم مهم نخواهد بود. لذا ضرورت توافق بین دولت و ملت در زمینه این حقوق بیش از پیش می‌شود.فراموش نشود که مشارکت مردم رکن اصلی و کلیدی در حوزه حقوق شهروندی است. توجه به شرایط فرهنگی، تاریخی، دینی(مذهبی)، اقتصادی، سیاسی و اجتماعی هر جامعه در تدوین و تصویب و اجرای حقوق شهروندی می‌بایست مد نظر قرار گیرد. نباید افراد را از نظر برخورداری از این حقوق به شهروندان درجه یک و درجه دو تقسیم کرد.
آشنایی مردم با حقوق شان: رعایت این حقوق توسط همه مردم می‌تواند زمینه اطمینان بخشی برای همه اقشار و گروه‌ها باشد و در این صورت است که نشان داده می‌شود «قانون» در جامعه حاکمیت دارد و تبعیضی بین مردم در رعایت قانون وجود ندارد. آموزش حقوق شهروندی و ترویج مفاد آن(به‌طور مستقیم و غیرمستقیم و متناسب با مخاطب و انتخاب روش‌های مؤثر، متنوع و جذاب) می‌بایست مورد توجه عملی قرار گیرد و در این راه باید از همه ظرفیت‌های قانونی موجود در بخش‌های دولتی و غیردولتی از جمله انجمن مددکاران اجتماعی ایران در بخش اجتماعی این منشور استفاده شود.Image result for ‫آخرین اخبار موسوی چلک‬‎

باز بودن(آزاد بودن واقعی) فضای نظارت و مطالبه گری برای همه رسانه‌ها و سازمان‌های غیر دولتی می‌تواند نقش بسیار مهمی در تحقق مفاد منشور حقوق شهروندی شود.

ضمانت اجرای حقوق شهروندی: مردم باید اطمینان داشته باشند که در مقابل تضییع حقوق‌شان توسط دیگران تحت حمایت دولت‌ها خواهند بود که خود می‌تواند در تحقق امنیت هم در جامعه تأثیر‌گذار باشد.توجه به این حقوق در تمام سیاستگذاری‌ها و تصمیم گیری‌ها مد نظر قرار گیرد. نظارت و مطالبه گری مردم، رسانه‌ها، سازمان‌های غیردولتی و مراجع ذیربط نظارتی بر چگونگی تحقق و اجرای حقوق شهروندی می‌تواند ضمانت اجرای آن را در جامعه بالاتر ببرد. باور واقعی مسئولان و مردم به این حقوق نیز می‌تواند تحقق این حقوق را تضمین کند.فراموش نشود که با مشارکت و همکاری دولت و ملت است که امید به تحقق حقوق شهروندی افزایش پیدا می‌کند.

در راستای همین موضوع است که در قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران بویژه فصل سوم این قانون که به‌عنوان حقوق ملت از آن یاد می‌شود، به این مهم توجه شده است.

منحصر به‌فرد بودن منشور حقوق شهروندی: برخی معتقدند منشور حقوق شهروندی تجمیع شده برخی از قوانین و مقررات موجود است و هیچ نکته جدیدی از بابت حقوق مردم ندارد. اگر از این زاویه به موضوع نگاه شود درست است که این منشور نکات جدید زیادی ندارد ولی این منشور به حقوقی تأکید دارد که شهروندان در کشور دارند و شاید بتوان از آن به‌عنوان یادآوری‌کننده این حقوق یاد کرد. ضمن اینکه برخی از بندهای قانون اساسی جمهوری اسلامی هم درباره این حقوق تکمیل شده است. آنجا که تأکید شده که: «‌توهین، تحقیر یا ایجاد تنفر نسبت به قومیت‌ها و پیروان ادیان و مذاهب و گروه‌های مختلف اجتماعی ممنوع است‌» که در مقایسه با اصل نوزدهم قانون اساسی: «‌مردم ایران از هر قوم و قبیله که باشند از حقوق مساوی برخوردارند و رنگ و‌ نژاد و زبان، اسباب امتیاز نخواهد شد‌». برخی نکات جدید هم در این منشور نوشته و تصریح شده است که مهم هستند. یکی از این موارد «فعالیت‌های مدنی در حوزه‌های حقوق شهروندی حق هر شهروند است. سازمان‌های مردم‌نهاد باید حق دسترسی به اطلاعات و دادگاه صالح را برای دادخواهی در مورد نقض حقوق شهروندی داشته باشند
باور واقعی مسئولان به حقوق شهروندی: باور ضعیف مسئولان به اجرای کامل مفاد این منشور موجب می‌شود مردم هم به این منشور حقوق شهروندی اعتماد کافی نداشته باشند و در عمل خود را پایبند به اجرای مفاد آنها ندانند که این خود بزرگ‌ترین مشکل در تحقق عملی مفاد «منشور حقوق شهروندی» است که اگر این اعتماد و اطمینان بیشتر و بیشتر شود خود بزرگترین عامل برای ضمانت اجرا خواهد بود.

حقوق شهروندی مردم نباید فدای مصلحت اندیشی‌های سیاسی قرار گیرد که در این صورت اعتماد مردم را بیش از پیش به مسئولان کاهش خواهد داد و این خود مشارکت مردم را که رکن اصلی موفقیت اجرای این منشور قلمداد می‌شود  تحت تأثیر قرار خواهد داد.

موازی کاری در ساختار منشور حقوق شهروندی: ایجاد ساختار‌های موازی و ناهماهنگ برای رصد چگونگی اجرای مفاد این منشور خود می‌تواند چالشی دیگر باشد؛تجربه ای که در حوزه‌های دیگر هم در عمل موفق نبوده است به نظر می‌رسد در حوزه حقوق شهروندی هم این اتفاق خواهد افتاد.در حال حاضر فقط در حوزه دولت هم حوزه دستیار ویژه رئیس جمهوری، هم سازمان امور اداری و استخدامی کشور، وزارت دادگستری، معاونت زنان و خانواده رئیس جمهوری، وزارت کشور و... در این زمینه خود را متولی می‌دانند. در قوای دیگر هم نمایندگان مجلس شورای اسلامی به‌دلیل وظیفه نظارت بر اجرای قوانین و هم در قوه قضائیه در سازمان بازرسی کل کشور به‌دلیل وظیفه‌ای نظارتی دراین زمینه فعال هستند.شاید دولت نتواند در دو قوه دیگر تأثیری بگذارد ولی حداقل انتظار این است که در مجموعه دولت این موضوع تبدیل به چالش نشود.

 روزنامه ایران/22 خرداد 97

 





نوع مطلب : یادداشت ها، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
          
1397/03/23

لزوم تقویت رویکرد اجتماعی در آموزش‌وپرورش

سیدحسن موسوی‌چلک- رئیس انجمن مددکاران اجتماعی ایرانImage result for ‫موسوی چلک‬‎

اتفاقی را که اخیرا در مدرسه‌ای در تهران افتاد، از چند زاویه باید بررسی کرد. زاویه اول اینکه این نه اولین مورد است و نه آخرین. فقط هم در ایران نیست، معمولا این نوع اتفاقات در محیط مدرسه‌ها پیش می‌آید؛ البته قصد ندارم آن را تأیید کنم. اتفاقی که افتاد به چند دلیل قابل‌توجه و قابل‌تأمل است. دلیل اول اینکه در محیطی اتفاق افتاد که جزء محیط‌های مورد وثوق همه مردم است؛ یعنی محیط مدرسه که ما فرزندان‌مان را به آن می‌سپاریم. نکته دوم که در این مورد خاص خیلی اهمیت پیدا کرد، اینکه آنها در سنی بودند که نمی‌توانیم بگوییم نمی‌دانستند چه اتفاقی می‌افتد. نکته سوم اینکه چه اتفاقی افتاده است که 15 یا 16 نفر سکوت کرده‌اند؟ چه‌چیزی بین آن فرد و آن دانش‌آموزان بود که آنها حاضر نبودند درباره‌اش بگویند؟ نکته چهارم در خود مدرسه است. چگونه مدیر مدرسه و معلم‌ها متوجه نشده‌اند و همچنین چگونه خانواده‌ها متوجه نشده‌اند؟ وقتی افراد مورد تعرض قرار می‌گیرند، به دلیل فشارهای روانی و ترسی که دارند، رفتارهایشان رفتارهای عادی نخواهد بود. ظاهرا بالاخره یکی از خانواده‌ها متوجه شده است و بعد بقیه پی برده‌اند. این موضوع چند ویژگی داشت و آن‌قدر حساس شد که مقامات بالا هم در آن ورود کردند. اما آنچه باید بپذیریم، این است که اگرچه همه ناراحت شده‌اند، این اتفاقی است که افتاده و نه اولی است و نه آخری

آموزش‌و‌پرورش باید چند کار انجام دهد. اول اینکه رسما عذرخواهی کند. دوم، باید برخوردهای قانونی را با مدرسه انجام دهد. سوم اینکه برای افکار عمومی راجع به این اتفاق و اقداماتی که انجام داده است، اطلاع‌رسانی شفاف انجام دهد تا افکار عمومی قانع شود. این بهانه‌ای شد تا آموزش‌وپرورش برای موضوع تقویت برنامه‌های اجتماعی در مدارس و تقویت رویکرد اجتماعی، تدبیر جدیدی اتخاذ کند. به نظر من آموزش‌وپرورش با اقدامات فعلی نمی‌تواند نقش خود را در جامعه‌پذیری افراد و بالا‌بردن سواد اجتماعی مردم به درستی ایفا کند. این غفلت به نظر من دیرینه است و مربوط به دیروز و امروز نیست و اگرچه در یکی، دو سال اخیر حرکت‌هایی شروع شده ولی با توجه به اهمیت و جایگاه آموزش‌وپرورش در حد قابل‌قبولی نیست. آموزش‌وپرورش باید نظارت جدی‌تری بر این مدارس از شیوه‌های مختلف اعمال کند. اگر مددکاری اجتماعی در مدارس وجود داشته باشد، راحت‌تر می‌توان این مسائل را شناسایی کرد و مداخلات و حمایت‌های به‌موقع را انجام داد
نکته دیگر به خانواده‌ها مربوط می‌شود. این افراد، خود قربانی هستند. البته باید بررسی شود که چه‌ چیزهایی باعث شده است که این بچه‌ها درگیر این موضوع شوند و چرا به‌موقع به خانواده‌ها نگفتند. اما درست نیست که بر سر قربانی زده شود یا او را تحقیر یا سرزنش کرد. این بچه‌ها نیازمند حمایت روانی-اجتماعی هستند. حتی خانواده آنها نیز به چنین حمایتی نیاز دارند و ما در انجمن مددکاران این آمادگی را داریم که اگر آموزش‌وپرورش بخواهد، بسته خدمات مددکاری اجتماعی را در اختیار این خانواده‌ها و دانش‌آموزان و حتی مدرسه قرار دهیم. درحال‌حاضر آن مدرسه هم انگشت‌نما شده است و دانش‌آموزان آن مدرسه نیز امروز ممکن است مورد شک خانواده‌ها یا آشنایان قرار بگیرند. بنابراین بچه‌ها و خانواده‌هایی که جزء این تعداد نبوده‌اند نیز نیازمند توجه هستند. در‌عین‌حال این نباید زمینه‌ای را فراهم کند که سختگیری بر این بچه‌ها بیشتر شود. یکی از نگرانی‌های من این است که این اتفاق، کنترل شدیدتر خانواده‌ها یا مدرسه بر بچه‌ها را به‌ دنبال داشته باشد که خود این هم تبعات دیگری دارد
از سوی دیگر، موضوعی که نباید فراموش شود این است که در دوران بلوغ هستیم و بچه‌ها در این سن نیازمند داشتن اطلاعاتی هستند در این مورد که دوران بلوغ را چگونه به درستی سپری کنند. باید دوران بلوغ را جدی‌تر بگیریم و آموزش درست و اطلاعات درست را در اختیار بچه‌ها بگذاریم. ممکن است بچه‌ها اطلاعات داشته باشند اما فرق بین اطلاعات و اطلاعات درست مهم است. اگر بچه همان بار اول که این درخواست از او می‌شد، این‌قدر شهامت داشت و از مهارت ارتباطی برخوردار بود که نه بگوید یا بعد دچار ترس نمی‌شد و این را به مدیر یا به والدین می‌گفت، کار به اینجا نمی‌کشید. به‌نظر من نباید اجازه داد این موضوع بهانه‌ای برای تخریب آموزش‌وپرورش یا معلمان شود. من همچنان اعتقاد دارم که آموزش‌و‌پرورش یکی از سالم‌ترین محیط‌های اجتماع است و بعضی از این اتفاقات را نباید به همه آموزش‌وپرورش تعمیم داد. در عین حال، آموزش‌وپرورش هم باید بپذیرد که این اتفاقات اعتماد مردم را نسبت به آن نهاد کم می‌کند و باید صبورانه این اعتماد را برگرداند، نه مقاومت کند و نه گارد بگیرد یا توجیه کند. بپذیرد و عذرخواهی کند و تدابیری اتخاذ کند که این اتفاقات 
بعد از این کمتر بیفتد.

 روزنامه شرق/21 خرداد 1397

 





نوع مطلب : یادداشت ها، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
          
1397/03/21

 Image result for ‫موسوی چلک‬‎

تشویق مردان با تسهیل دسترسی به خدمات اجتماعی

سیدحسن موسوی چلک*

آنچه مثل بسیاری از مصادیق دیگر خشونت خانگی محدودیت مکانی و زمانی ندارد؛ یعنی همیشه بوده و هست و خواهد بود، موضوع همسرآزاری است. ولی وقتی موضوع همسرآزاری را می‌شنویم بلافاصله زن آزاری به ذهن تداعی می‌شود. اما همسرآزاری فقط زن آزاری نیست و مردآزاری هم بخشی از همسرآزاری است و به عنوان خشونت خانگی از آن یاد می‌شود. منتها با توجه به شرایط فرهنگی جوامع مختلف و به عبارت بهتر اکثر جوامع، معمولا مردان رغبت کمتری برای مراجعه و دریافت خدمات حمایتی و اجتماعی دارند که خاص کشور ما هم نیست. درواقع به خاطر فضایی که وجود دارد و مردسالاری حاکم بوده، معمولا مردها رغبت کمتری پیدا می‌کنند. به مراکز مشاوره هم که مراجعه می‌کنید، معمولا مراجعه کنندگان دریافت خدمات در حوزه همسرآزاری که به شکل‌های مختلف مورد آزار قرارگرفته‌اند گرچه بیشتر عمدتا آزارها فیزیکی یا جسمی است و در مورد سایر انواع آزار مثل آزارهای عاطفی که معمولا به پزشکی قانونی مراجعه نمی‌کنند و آزارهای جنسی هم مگر مواردی که حاد و علنی شده باشد، والا معمولا آن هم خیلی گزارش نمی‌شود و محدود به جامعه ما نیست، زنان هستند. طبیعتا در جوامعی که فضاها یا سابقه فرهنگی‌شان به گونه‌ای که فشار مردان برای مراجعه و دریافت خدمات به دلیل آزار زنانشان بیشتر است، معمولا مراجعه و دریافت خدمات هم کمتر است. ولی نکته قابل تامل در اینکه چرا مردان کمتر به پزشکی قانونی و دریافت خدمات مراجعه می‌کنند در جایی است که بحث‌ها حقوقی می‌شود و افراد در معرض اتهامی باشند یا بزه دیده باشند. در این گونه مواقع می‌بینیم که مردان برای دفاع از حقوق خودشان، تمایل و امکان مراجعه به این مراکز را بیشتر پیدا می‌کنند. گرچه طی چند سال اخیر به دلیل شناخت بیشتر مردم از منابع اجتماعی، تمایل به استفاده از این مراکز و خدمات منابع بیشتر شده، طبیعتا مردان هم بخشی از این جامعه هستند حال اگر در گذشته قبح بیشتری داشت، الان تا حدودی این قبح کمتر هم شده است. به نظر می‌رسد بخشی از افزایش آمار مردانی که مورد آزار همسرانشان قرار گرفته‌اند، مربوط به شهرهای کوچک نیست. هرچه جامعه محدودتر باشد و افراد در یک روابط اجتماعی محدودتری زندگی کنند به دلیل فشارهای اجتماعی، مردان رغبت کمتری پیدا می‌کنند که به سمت این مراکز بروند. البته غیر از جاهایی که بحث‌های دعاوی حقوقی مطرح می‌شود ولی معمولا در کلانشهرها که گمنامی بیشتر است، ممکن است شاهد حضور بیشتر مردان در مراکز باشیم. البته در همه جای دنیا هم وضع به همین گونه است و اینطور نیست که به‌راحتی در همه کشورها مردان این موارد را بازگو کنند و می‌بینیم که به تدریج این اتفاق می‌افتد. همین موضوع را در مورد زن آزاری هم داریم. تا زمانی که اطلاعات مردم کمتر بود، منابع اجتماعی محدودتر بود، دسترسی هم به این خدمات سخت‌تر بود، کمتر گزارش می‌شد ولی الان دسترسی به منابع و اطلاعات بیشتر است و افراد به راحتی با یک تماس تلفنی 123 یا 1480 موضوع را پیگیری می‌کنند. خودبه‌خود وقتی دسترسی به منابع بیشتر می‌شود، یعنی راه‌های ارتباطی استفاده از منابع اجتماعی بیشتر می‌شود، تمایل یا فراوانی استفاده کنندگان از آن خدمت هم افزایش پیدا می‌کند. در کنار این موارد افزایش اطلاعات هم مهم است و بخش دیگر اینکه وقتی قبح این موضوع در جامعه کمرنگ‌تر شود، مراجعات به مراتب بیشتر خواهد بود و دیگر حتی مردها حاضر به پنهان کردن آزاری که توسط زنانشان نسبت به آنها صورت گرفته، نمی‌شوند. ولی همچنان زن آزاری بیش از مردآزاری در ایران گزارش می‌شود و طبیعتا اتفاق هم می‌افتد ضمن اینکه حساسیت زنان بیشتر است. اما معمولا مردان در اینگونه مواقع سازگاری و انطباق بیشتری دارند البته در مواردی هم اینگونه نیست و وقتی همسران به مراجع قضایی مراجعه می‌کنند، موضوع فراتر از یک دعوای ساده زن و شوهری است که به مرجع قضایی ختم می‌شود.

* رئیس انجمن مددکاران اجتماعی ایران

روزنامه آرمان/ 21 خرداد 97







نوع مطلب : یادداشت ها، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
          
1397/03/21

فرهنگ‌سازی برای مجازات جایگزین حبس

سیدحسن موسوی‌چلک- رئیس انجمن مددکاران اجتماعی ایران

یکی از نگرانی‌های موجود در جوامع مختلف، بالارفتن آمار پرونده‌های قضائی است که بالارفتن آمار ورودی زندان پیامد آن خواهد بود. این امر فقط به جامعه ما محدود نمی‌شود و در هر جامعه‌ای که این رویکرد حاکم باشد، شاهد افزایش پرونده‌های قضائی و افزایش آمار زندانیان خواهیم بود. ما هم بر اساس آمارهایی که در کشور وجود دارد، نگرانی درباره افزایش پرونده‌های قضائی و به‌تبع آن افزایش آمار زندانیان را بیش از پیش احساس می‌کنیم؛ به‌گونه‌ای که قوه قضائیه بخشنامه کاهش جمعیت کیفری و کاهش آمار زندانیان را صادر می‌کند یا در قانون برنامه ششم، قوه قضائیه موظف به بازنگری در عناوین مجرمانه شده و اینکه جرائم سبک را به «تخلف» تغییر دهد. در ایران بر اساس آمارهای مختلف حدود هزارو 300 تا دوهزار عنوان مجرمانه داریم و حتی یکی از مسئولان قضائی از دوهزارو 500 عنوان مجرمانه سخن به میان آورده است. طبیعتا با افزایش تعداد عناوین مجرمانه و بیشترشدن مصداق‌ها، تعداد افرادی که مشمول مجازات می‌شوند، افزایش پیدا می‌کند. این در حالی است که گفته می‌شود در بعضی از کشورها تعداد عناوین مجرمانه در 60 یا 70 محور بیشتر نمی‌گنجد. در قانون برنامه ششم کاهش این عناوین پیش‌بینی شده است.

در کنار این موارد، با توجه به اینکه بعد از ورود افراد به زندان، پذیرش اجتماعی نسبت به این افراد سخت‌تر خواهد بود و برچسب‌های اجتماعی مانند فرزند زندانی یا همسر زندانی به خانواده آنها می‌خورد یا برای خود آن فرد در هر کاری که بخواهد انجام دهد، سوء‌سابقه مطرح می‌شود، موضوع استفاده از مجازات‌های جایگزین حبس در تمام دنیا مطرح است، چون فردی به زندان می‌رود و خانواده او گرفتار می‌شوند و ممکن است ورود به زندان فردی به علت تصادف، مبلغی ناچیز یا جرمی سبک تبعات دیگری برای سایر اعضای خانواده داشته باشد. به همین دلیل در سیستم‌های قضائی مختلف رویکردهای مجازات جایگزین حبس در نظر گرفته می‌شود و در شرایطی که امکان تعیین مجازات جایگزین وجود دارد، قضات می‌توانند این مجازات‌ها را در نظر بگیرند.

در بعضی از فصول قانون مجازات اسلامی جدید نیز به این نکته اشاره شده و به قضات اختیار داده شده است که از این ظرفیت استفاده کنند، ولی ما از ظرفیت مجازات جایگزین حبس خیلی استفاده نکرده‌ایم و این در سیستم قضائی ما تبدیل به یک فرهنگ نشده است. ما اعتقاد داریم که استفاده از مجازات جایگزین حبس، زمینه بازتوانی اجتماعی و بازگشت افراد را به خانواده و جامعه فراهم می‌کند و به‌این‌ترتیب خانواده کمتر آسیب می‌بیند و وقتی افراد در عین تحمل مجازات، در جایی مثل زندان به‌سر نمی‌برند، خیال خانواده‌ها راحت‌تر است و پیامدهای منفی به‌مراتب کمتری دارد، ضمن اینکه هزینه دولت‌ها برای تأمین مخارج هر زندانی کاهش پیدا می‌کند.  

متأسفانه این موضوع هنوز در خود سیستم قضائی نهادینه و تبدیل به فرهنگ نشده است؛ گرچه در چند سال اخیر آمار ورودی به زندان – که ممکن است از یک روز تا یک سال متغیر باشد -  از 600 هزار به حدود 420 هزار کاهش یافته است، اما اگر از ظرفیت مجازات جایگزین بیشتر استفاده کنیم، زندان‌های ما به‌مراتب کوچک‌تر خواهند شد و این مستلزم آن است که در سیستم قضائی تبدیل به فرهنگ حاکم در روابط بین قضات، شاکی و متشاکی شود و همچنین مستلزم آن است که مسئولان قضائی نیز توجه بیشتری نسبت به این موضوع داشته باشند، گفت‌و‌گوهای بیشتری در حوزه مجازات جایگزین حبس انجام شود، جلسات آموزشی مختلف برای قضاتی که احکامی صادر می‌کنند، گذاشته شود و  مجازات جایگزین حبس در هر بخشنامه‌ای مورد توجه قرار گیرد، معیار ارزیابی قضات استفاده از این ظرفیت‌ها و معیار ارزیابی دادگستری استان‌ها استفاده از مجازات جایگزین حبس باشد. این امر به‌ویژه در حوزه کودکان، زنان، خانواده و افراد دارای نیازهای خاص، کمک خواهد کرد که آمار ورود به زندان کاهش پیدا کند

منبع: روز نامه شرق/2 خرداد 1397

 Image result for ‫موسوی چلک‬‎





نوع مطلب : یادداشت ها، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
          
1397/03/12


نگاه روز
گفت‌وگو صمیمیت را میان اعضای خانواده افزایش می‌دهد

 گفت‌وگو صمیمیت را میان اعضای خانواده افزایش می‌دهد

نگاه روز

 


سید حسن موسوی چلک/ رئیس انجمن مددکاران اجتماعی ایران


خانواده یکی از مهم‌ترین نهادهای اجتماعی در هر جامعه‌ است که کارکردهای مختلفی دارد؛ یکی از مهم‌ترین این کارکردها ایجاد بستری برای افزایش تعامل و گفت‌وگو بین اعضای خانواده است. در راستای اهمیت گفت‌وگوست که خانواده به‌عنوان یکی از مهم‌ترین و مؤثرترین نهادهای اجتماعی در عرصه جامعه‌ نقش ایفا می‌کند. اگر به گذشته نگاه کنیم می‌بینیم که نیاکان ما آیین شب‌نشینی داشتند. آنها یا چای شب‌نشینی می‌خوردند یا دیگران را برای چای شب‌نشینی دعوت می‌کردند. در آن فضا بود که گفت‌وگو‌ بین اعضای خانواده و خویشان شکل می‌گرفت. پدران ما سواد کلاسیک کمتری داشتند اما این را به خوبی درک کرده بودند که گفت‌وگوی میان اعضای خانواده اگر درست انجام شود می‌تواند بستر خوبی برای افزایش صمیمیت و روابط عاطفی بین اعضای خانواده باشد.


امروزه برخی از مشکلات ما به ضعف فرهنگ گفت‌وگو در خانواده‌ها برمی‌گردد. به‌دلیل تغییر ساختار خانواده از گسترده به هسته‌ای، دسترسی بیشتر به تکنولوژی و فناوری اطلاعات، شبکه‌های مجازی و رسانه‌ها و حتی فردگرایی افراد در جامعه و خانواده، فرهنگ گفت‌وگو در خانواده‌ها رو به تضعیف است. در تحقیقی که چند سال پیش درباره فرهنگ گفت‌وگو در خانواده‌ها انجام دادم مشخص شد که اعضای خانواده‌ها حدود یک ربع با هم حرف می‌زنند. پیش‌فرض ما این است که طی سال‌های آینده به‌دلیل توسعه تکنولوژی این رقم کمتر هم خواهد شد.
وجود فرهنگ گفت‌وگو صمیمیت را میان اعضای خانواده افزایش می‌دهد. اعضای خانواده با اهداف مشترک و خواسته‌های یکدیگر آشنا می‌شوند. در فضای صمیمی گفت‌وگو، مشکلات و انتظارات گفته می‌شود و با مشارکت اعضای خانواده برای پاسخ دادن به آنها قدم برداشته می‌شود. در نتیجه گفت‌وگو، رضایت افراد تامین شده و آرامشی مثال‌زدنی در خانواده حاکم می‌شود. فرزندان خانواده‌هایی که گفت‌وگو را به‌عنوان فرهنگ غالب انتخاب کرده‌اند یاد می‌گیرند که درون خانواده گفت‌وگو کنند سوالات و نگرانی‌های خود را ابتدا درون خانواده مطرح کنند و حتی اگر تعارض و سوءتفاهمی وجود دارد جواب خود را درون خانواده بیابند. اعضای خانواده تلاش می‌کنند سوءتفاهم‌ها را درون خانواده برطرف کنند و نمی‌گذارند سوءبرداشت‌ها منجر به اختلافات شدید مانند طلاق عاطفی و خشونت خانگی شود.  

گفت‌وگو می‌تواند کمک کند بسیاری از سوءتفاهم‌ها برطرف شود و اعضای خانواده به تفاهم و همدلی برسند. ایجاد چنین فضایی مستلزم این است که الزامات گفت‌وگو را نیز رعایت کنیم. زمان و موضوع مشترک گفت‌وگو را انتخاب کنیم و برای آن وقت بگذاریم و اهمیت قائل شویم. در گفت‌وگو حتی سوال کردن درست هم اهمیت دارد، اینکه چه لحنی داشته باشیم و در چه مکانی چه ژستی بگیریم و چگونه به طرف مقابل نگاه کنیم هم در گفت‌وگو اهمیت دارد. ایجاد فرهنگ گفت‌وگو در خانواده یک مهارت است؛ نمی‌توان جلوی تلویزیون نشست و کانال‌ها را بالا و پایین کرد یا در شبکه‌های مجازی چرخید و در عین حال با یکی از اعضای خانواده گفت‌وگوی مؤثری انجام داد. دیده شده است که افراد پیش از اینکه وارد خانه شوند شروع به گفت‌وگو می‌کنند درصورتی که برای گفت‌وگو در خانواده باید به یک آرامش نسبی رسید سپس با یک مقدمه در زمان مناسب موضوع را مطرح کرد.

موضوع گفت‌وگو هم در کیفیت آن تأثیر دارد. براساس یافته‌های پژوهشی که از آن یاد شد، مشخص شد که موضوع گفت‌وگوی اعضای خانواده در بسیاری از موارد مرتبط با خانواده نیست. اعضا بیشتر درباره فردی دیگر حرف می‌زنند؛ اینکه چه کرد و چه گفت و در بسیاری از موارد این موضوعات منجر به مشاجره و بحث و جدل می‌شود. به‌نظر می‌رسد باید در راه نهادینه کردن فرهنگ گفت‌وگو در خانواده‌ها بیشتر تلاش کرد.



در خانواده‌هایی که فرهنگ گفت‌وگو در آنها وجود ندارد اعضای تشنه  محبت در شبکه‌های اجتماعی یا در خانه دیگران و خیابان به‌دنبال محبت می‌گردند. آنها به جای اینکه جواب بسیاری از سوالاتشان را در خانواده بجویند سراغ راه‌حل‌هایی می‌روند که لزوما درست نیست و شاید آنها را به گمراهی بکشاند.


واقعیت این است که امروزه گفت‌وگو در خانواده‌ها کمرنگ شده است. اعضای خانواده در فضای مجازی با هم در ارتباطند و به عنوان مثال آماده بودن شام را به هم خبر می‌دهند. تبعات کاهش زمان گفت‌وگو گریبان جامعه را نیز می‌گیرد. در سبد خانوار ایرانی، مهارت‌های اجتماعی جایگاهی ندارد. اعضا فکر می‌کنند خیلی چیزها را بلدند. درحالی‌که اینها مهارت‌هایی است که باید تمرین کرد و یاد گرفت. خانواده باکیفیت، خانواده‌ای است که گفت‌وگوی باکیفیت در آن شکل بگیرد. جامعه‌ای که در آن اعضای خانواده‌ها با هم حرف نمی‌زنند با آسیب‌های اجتماعی مانند طلاق خشونت و افسردگی دست به گریبان است. افراد خانواده کنار هم هستند ولی از تنهایی رنج می‌برند.


درصورت وجود گفت‌وگوست که فرزندان مشورت را یاد می‌گیرند و اگر حقشان ضایع شد، می‌توانند آن را به‌گونه‌ای طلب کنند که به‌خودشان و دیگران آسیب وارد نشود. در فضایی که گفت‌وگو باشد، کمتر پیش می‌آید که بچه‌ها به‌دلیل برخی مسائل خیابان را به خانه ترجیح دهند. افسردگی و گرایش به آسیب‌های اجتماعی کمتر خواهد شد. از آنجا که انسان‌ها از حرف زدن با دیگری لذت می‌برند اگر فضای گفت‌وگو در خانه نباشد بچه‌ها بیرون را انتخاب می‌کنند.


برخی از تحقیق‌ها نشان می‌دهد که حدود 70درصد از سوءتفاهم‌ها میان اعضای خانواده ناشی از صحبت نکردن است. بنابراین داشتن فرهنگ گفت‌وگو می‌تواند علاوه بر رفع بسیاری از تعارضات خانوادگی در جامعه نیز زمینه حل مشکلات را فراهم آورد.

منبع: روزنامه همشهری/29 اردیبهشت 1397

 





نوع مطلب : یادداشت ها، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
          
1397/02/30

به یاد مرحوم دکتر مظفر کریمی

نظام چند لایه تامین اجتماعی، ضرورتی اجتناب ناپذیر

اگر چه نامرادی های زیادی را تحمل می کرد اما هیچ گاه از تلاش در این حوزه از پا نمی افتاد. همیشه می گفت راه برون رفت ما از این وضعیت نابسامان اجرایی شدن این نظام تامین اجتماعی چند لایه است و در این راه باید همه سختی ها، نامرادی ها، بد اخلاقی ها و حتی آزارها را تحمل کرد ولی باید برای مردم کار کرد و حرکت کنیم و حق مردم این زندگی نیست.

 

سید حسن موسوی چلک

رییس انجمن مددکاران اجتماعی ایران

 

تامین 24 / سال 1372 که در  دانشگاه علوم پزشکی در استان مرکزی  مشغول  به کار شدم. در ارتباط با بیماران و مشکلاتی که در خصوص بیمه داشتند متوجه این موضوع شدم که  نظام بیمه ای ما کارآمدی لازم را ندارد. اما در این خصوص اطلاعات زیادی نداشتم  و محدود به دو واحد درس «تامین اجتماعی» بود که در مقطع کارشناسی در رشته مددکاری اجتماعی در دانشگاه علامه گذرانده بودم.

همیشه این سوال در ذهنم بود که با این نوع حمایت های ناقص و ضعیف و ناکارآمد که ما داریم از خانواده های نیازمند  انجام می دهیم ره به جایی نخواهیم برد. بعد از دو سال در بهزیستی استان استخدام شدم. آنجا بیشتر این موضوع برایم محرز شد. همه حمایت های این سازمان و سایر سازمان های اجتماعی فقط و فقط وابستگی بود و بار مالی زیادی که به دولت هر سال در بودجه تحمیل می شد که نتیجه ای هم در راستای توانمند سازی نداشت و هر ساله هم به تعداد این افراد اضافه می شد. نارضایتی مردم و  دولتی ها نتیجه این حمایت های مستمر و ناکارآمد بود. بعد که در سال 1378 به بهزیستی کشور آمدم همچنان  این دغدغه را داشتم اما هیچ گونه اطلاعاتی در این خصوص نداشتم تا این که در سال 1381 به دفتر رفاه و تامین اجتماعی سازمان مدیریت و برنامه ریزی کشور منتقل شدم. در آنجا مطالبی در خصوص نظام چند لایه تامین اجتماعی و البته مطالب مشابه بیشتر در اختیارم قرار گرفت. جلساتی با حضور صاحب نظران داخلی و خارجی برگزار می شد و به عنوان یک مددکار اجتماعی بیش از پیش متوجه اهمیت این موضوع شدم . ولی آنجا بود که نام یکی از افراد مرتبط با این موضوع را شنیدم و ایشان کسی نبود جز آقای دکتر مظفر کریمی.

شماره تماس ایشان را گرفتم و با هم صحبت کردیم و چون برنامه چهارم توسعه هم در حال نوشتن بود و یکی از دغدغه ها هم همین موضوع بود متوجه شدم کسی که بیش از همه در این خصوص کار کرده و مطلب نوشته و راه برون رفت از این وضعیت  را می داند و به عبارت بهتر باور دارد مرحوم دکتر کریمی است. مطالبی از ایشان گرفتم و مطالعه کردم ولی دانش بیمه ای نداشتم و این یکی از مشکلات من بود. هر از چند گاهی در سیاستگذاری ها و جلسات به این موضوع پرداخته می شد اما در عمل هنوز اتفاق خاصی نیفتاده بود.این ارتباط حفظ شده بود و زمانی که با مرکز پژوهش های  مجلس هم همکاری داشت این  ارتباط حفظ شده بود و در حوزه های دیگر هم از ایشان مشورت می گرفتم تا این که در تابستان 1390 بعد از ادغام سه وزارت خانه تعاون، کار و امور اجتماعی و رفاه اجتماعی، وزارت خانه جدید (از نظر من ناکارآمد) تشکیل شده بود. در حوزه رفاه اجتماعی معاونتی با این عنوان می خواست شکل بگیرد. یکی از دفاتر «بیمه های اجتماعی» بود. خیلی دلم می خواست ایشان این مسوولیت را بگیرد. اتفاقا آقای عمادی که معاون وقت معاونت رفاه اجتماعی بود به من گفتند که برای این دفتر آقای دکتر مظفر کریمی در نظر گرفته شدند.خیلی خوشحال شدم و امیدوار. من هم برای مدیریت دفتر امور آسیب های اجتماعی پیشنهاد شده بودم. علاقه ای به پذیرش مسوولیت نداشتم حتی در صحبت با وزیر وقت هم این موضوع را شفاف و صریح اعلام کردم. ولی در نهایت هم من و  هم ایشان به عنوان مدیران کل جدید این دو حوزه منصوب شدیم. فرصت خوبی بود تا بیشتر در کنار این ایشان باشم و از ایشان یاد بگیرم. همین گونه هم شد و از نشست با ایشان لذت می بردم. عاشق این کار بود و تمام تلاش خود را برای این کار انجام می داد. می نوشت، سخنرانی می کرد، پیشنهاد می داد، دفاع می کرد، نقد می کرد و .. همیشه هم شفاف و صریح بود و از نظر کارشناسی خود دفاع جانانه می کرد. البته نقد های دیگران را هم می شنید. زمانی که از نظام چند لایه تامین اجتماعی حرف می زد از عمق وجودش به آن اعتقاد داشت و باور کرده بود که راه خروج از این وضعیت، اجرایی شدن این موضوع است.حتی زمانی که با هم برای برنامه پیشنهادی وزیر  جدید را می نوشتیم که هر کسی معرفی شد پیشنهادات مان را ارایه کنیم تا موضوع مورد غفلت قرار نگیرد، ایشان در  اولین پیشنهاد خود موضوع اجرایی شدن  نظام چند لایه تامین اجتماعی را نوشته بود. حال که با سالگرد وفات ایشان رسیدیم این فرصت را بهانه می کنم تا به دغدغه ایشان را برای خودم یادآوری کنم.

یکی از وظایف دولت ها (حکومت ها) بستر سازی برای تحقق رفاه اجتماعی برای آحاد جامعه است که تحقق این موضوع می تواند مبنای ارزیابی عملکرد آنها محسوب شود. این وظیفه در قبال افراد دارای نیاز های حاص و نیازمند حمایت ها و مساعدت های اجتماعی بیش از دیگران مهم قلمداد می شود . گر چه انتظار می رود با اجرای نظام چند لایه تامین اجتماعی، فراگیری بیمه های اجتماعی برای همه مردم در جامعه را شاهد باشیم. شاید به دلیل اهمیت همین موضوع بوده که در طول سه دهه اخیر به اهمیت این موضع پی برده شده و بار ها در عرصه سیاستگذاری های کلان کشور حرکت به سمت بیمه فراگیر تامین اجتماعی مطرح شده است و حتی در ماده 27 قانون برنامه پنج توسعه کشور طراحی و استقرار نظام تامین اجتماعی چند لایه مورد توجه قرار گرفته است. گر چه باید بپذیریم که تاکنون فقط در حد«حرف» بوده و در عمل اقدامی عملی برای تحقق آن  صورت نگرفته است. شنیده ها حاکی از آن است که در کمیسیون اجتماعی و دولت الکترونیک دولت موضوع مصوب شده است و منتظر تصویب در دولت و ارسال لایحه آن به مجلس شورای اسلامی است که این خبر خود یک خبر خوب است. تصویب این لایحه کمک می کند تا همه مردم بتوانند تحت پوشش  بیمه های اجتماعی قرار گیرند و حتی با استفاده از این ظرفیت قانونی شرایط توامندسازی افراد تحت پوشش نهاد های اجتماعی  را فراهم کرد تا از حمایت مستقیم دولت خارج شوند که اکنون بار مالی زیادی را برای دولت دارند و ضروری است تا منابع حمایت های مالی فعلی هم که با حداقل های توانمندسازی فاصله بسیار زیادی دارد، به سمت بیمه اجتماعی فراگیر سوق داده شود. سطح بندی و اولویت بندی  خدمات  و پوشش بیمه ای براساس میزان نیاز توانمندی و مشارکت انجام شود، عدالت در دسترسی به خدمات و پوشش بیمه ای هم تحقق پیدا کند، وحدت رویه و افزایش کارآمدی بیمه ها نیز از دیگر نتایج اجرای این نظام خواهد بود و حتی حمایت ها هم سطح بندی می شود و بار مالی دولت هم  در مجموع کم خواهد شد و اعتماد متقابل را هم به دنبال خواهد بود.

خاطرم هست که در آغاز فعالیت ایشان به عنوان مدیرکل دفتربیمه های اجتماعی آقای اسماعیل گرجی پور که الان مسولیت دفتر بیمه های اجتماعی وزارت تعاون کار و رفاه اجتماعی را دارد و در آن زمان کارشناس این دفتر بود از من سئوال کرد که برای پیشرفت در کارم چه کار کنم؟ به ایشان پیشنهاد کردم تا می توانید از آقای دکتر کریمی یاد بگیرید. ایشان دایره المعارف تامین اجتماعی کشور هستند و گنجی هستند که باید قدر ایشان را بدانید. همین هم شد و بعد از آن مرحوم، آقای گرجی پور کار ایشان را پیگیری کرد و با همکاری استادان دیگر این موضوع را در دولت  پیگیری کرد.

گر چه نامرادی های زیادی را تحمل می کرد اما هیچ گاه از تلاش در این حوزه از پا نمی افتاد. همیشه می گفت راه برون رفت ما از این وضعیت نابسامان اجرایی شدن این نظام تامین اجتماعی چند لایه است و در این راه باید همه سختی ها، نامرادی ها، بد اخلاقی ها و حتی آزارها را تحمل کرد ولی باید برای مردم کار کرد و حرکت کنیم و حق مردم این زندگی نیست. خاطرم هست در کنفرانس امور اجتماعی در برنامه ششم توسعه که در سطح ملی در گناباد برگزار شده بود به همراه همسرش آمد و در یک پانل تخصصی مجدد  این موضوع را مطرح کرد. از هر فرصتی برای بیان دیدگاهش استفاده می کرد.

نکته آخر این که همیشه قدردان همسرش بود و به فرزندانش عشق می ورزید. از دست دادن ایشان ضایعه بزرگی برای کشور بود. گرچه تا بود قدردانش نبودیم. روحش شاد و یادش گرامی باد.

 

به یاد مرحوم دکتر مظفر کریمی اجرای نظام چند لایه تامین اجتماعی ضرورتی اجتناب ناپذیر

 





نوع مطلب : یادداشت ها، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
          
1397/02/28

ذبح اخلاق در فضای مجازی

یکی از معضلات فضای مجازی، درواقع پنهان ماندن هویت افراد است که باعث افزایش احتمال سوء‌استفاده از آنها خواهد شد. همچنین تخریب اخلاق اجتماعی نیز یکی از نگرانی‌های موجود است که اگر بدرستی تدبیر نشود پیامدهای منفی گسترده‌ای را به‌دنبال خواهد داشت.

تکنولوژی و فناوری‌های نوین مقوله‌های پیچیده‌ای هستند که از نظر علمی، اقتصادی و اجتماعی بسیاری از کشور‌های دنیا را درگیر خود کرده‌اند. فضای مجازی و شبکه‌های اجتماعی یکی از مؤلفه‌های مرتبط با تکنولوژی به شمار می‌روند که در طول سال‌های اخیر با استقبال مردم جهان روبه‌رو شده است.

همچنین، «سرعت انتقال»، «ارزان بودن» و «دسترسی آزاد به اطلاعات» از جمله ویژگی‌های این تکنولوژی محسوب می‌شود که جذابیت زیادی برای مردم بویژه نوجوانان و جوانان دارد. به‌طوری که هم‌اکنون آنها بیشتر از سایر گروه‌های سنی در سایت‌های اینترنتی و فضای مجازی وقت می‌گذرانند. به همین دلیل آنها بیشتر از دیگران در معرض تهدید مضرات این شبکه‌ها قرار دارند.

یکی از معضلات فضای مجازی، درواقع پنهان ماندن هویت افراد است که باعث افزایش احتمال سوء‌استفاده از آنها خواهد شد. همچنین تخریب اخلاق اجتماعی نیز یکی از نگرانی‌های موجود است که اگر بدرستی تدبیر نشود پیامدهای منفی گسترده‌ای را به‌دنبال خواهد داشت. به طوری که امروزه ویژگی‌های فضای مجازی راه را برای تخریب اخلاق در جامعه باز کرده است. به‌عنوان نمونه، پخش تصاویر خصوصی افراد، بروز اختلاف میان زوجین و فرزندان، انعکاس گزارش‌های غیر واقعی و درج کامنت با عناوین غیر واقعی، هر روزه معضلات زیادی را برای مردم به وجود می‌آورد. در این زمان باید به این نکته توجه کرد که انتشار اخبار غیر واقعی و دستکاری تصاویر خصوصی افراد با هدف اختلاف افکنی هیچ کدام نشانه اخلاق مداری محسوب نمی‌شود و رواج بی‌اعتمادی در جامعه را به‌دنبال خواهد داشت.

یکی از نکات دیگر این است که هر گونه روابطی که در داخل این فضا انجام می‌شود به خاطر عدم شناخت طرفین «غیر واقعی» تلقی شده و تجربه نشان می‌دهد در صورتی که افراد شناخت کافی از یکدیگر نداشته باشند احتمال بروز تخریب و بی‌اخلاقی افزایش خواهد یافت. البته این معضل تنها مختص فضای مجازی نیست و ما در طول روز شاهد بی‌اخلاقی و تخریب‌های گسترده دیگری نیز هستیم که اغلب به‌شکل پنهانی صورت می‌گیرد.

به‌طور کلی بر این باورم که اگر فضای مجازی همبستگی و اعتماد اجتماعی را به‌دنبال داشته باشد، می‌تواند فرصت تلقی شود؛ فرصتی که باید در چارچوب اخلاق در جامعه از آن استفاده کرد. هرچند متأسفانه امروزه این فضا نه تنها هیچ فرصتی ایجاد نکرده بلکه شرایط را برای تضعیف اخلاق اجتماعی و افزایش بی‌اعتمادی نیز فراهم کرده است. یکی از دلایل انتقاد به فضای مجازی نیز به‌همین موضوع برمی‌گردد. به طوری که تاکنون هشدار‌های زیادی درباره آسیب‌های اجتماعی ناشی از فضای مجازی از سوی مسئولان کشور مطرح می‌شود، چراکه آنها معتقدند مدیریت این فضا به مراتب دشوار‌تر از فضای واقعی است. بنابراین با توجه به افزایش گرایش نسل جوان به فضای مجازی و تأثیرات حاصل از این فضا، توصیه می‌شود مسئولان نسبت به آثار مخرب حاصل از فضای مجازی که مهم‌ترین آن تضعیف بنیان‌های اخلاقی در جامعه است، توجه بیشتری داشته باشند. باید دقت کرد در صورت بی‌توجهی به این موضوع، ارزش‌ها و هنجارهای اجتماعی مورد قبول جامعه، دچار آسیب جدی خواهد شد.

** خدشه به امنیت اجتماعی از آثار منفی فضای مجازی
یکی از تهدیدات فضای مجازی، لطمه به امنیت اجتماعی مردم است. امنیت اجتماعی نشانه ثبات هر جامعه‌ای است که اگر به آن بی‌توجهی شود ارزش‌ها و هنجار‌های اجتماعی آسیب می‌بیند.

یکی دیگر از نگرانی‌هایی که در زمینه فضای مجازی وجود دارد، تهدید خانواده‌ها است. به‌گونه‌ای که ترویج بی‌اخلاقی یا بداخلاقی درون خانواده به‌عنوان یکی از مهم‌ترین نهادهای اجتماعی یکی از آثار منفی این فضا به‌شمار می‌رود. همچنین گسترش برخی از مؤلفه‌های مرتبط با آسیب‌های اجتماعی از جمله «خشونت خانگی»، «کودک آزاری» و «همسرآزاری» از نشانه‌های تضعیف اخلاق در جامعه هستند که ناشی از ضعف اخلاق اجتماعی است.

** نقش شبکه‌های مجازی در حوزه خانواده
شبکه‌های اجتماعی و فضای مجازی نقش قابل توجهی در روابط خانوادگی دارند و شاید به‌همین دلیل است که جوامع مختلف به‌دنبال برنامه‌ریزی برای استفاده از فضای مجازی درچارچوب یک قواعد مشخص هستند. تأمل در برخی از دعاوی خانوادگی در مراجع قضایی در ایران نشان می‌دهد که فضای مجازی و بی‌توجهی به اخلاق در آن، موجب ایجاد زمینه‌های بروز طلاق و مشکلات دیگر شده است. به‌طوری که در حال حاضر یکی از نگرانی‌های والدین درحوزه فضای مجازی، چگونگی استفاده از فضای مجازی و شبکه‌های اجتماعی از سوی کودکان و نوجوانان است که این عامل به علت تأثیر‌پذیری آنان از بی‌اخلاقی یا بداخلاقی در این فضا است. همچنین تأملی در حوادث خانوادگی که بخشی از آنها در رسانه‌ها منتشر می‌شود، نشان می‌دهد اغلب دوستی‌های خیابانی ناشی از فضای مجازی است. نکته قابل توجه این است که در همه جوامع مسئولان و کارشناسان موظف‌اند تا به‌شکلی اقدام کنند که بتوانند مروج اخلاق در جامعه باشند و مؤلفه‌های اخلاقی از قبیل صبر، قناعت، گذشت و... را در جامعه نهادینه کنند که این دغدغه به حداقل برسد.

یکی از وظایف محیط‌های اجتماعی مانند مدارس، دانشگاه و رسانه نهادینه کردن مؤلفه‌های اخلاقی بویژه برای کودکان و نوجوانان است. آنها باید با توجه به مؤلفه‌های اخلاقی به شکلی برنامه‌ریزی کنند که از زمان کودکی این مؤلفه‌ها در جامعه نهادینه شود. گرچه امروزه اعتماد جوانان به فضای مجازی و تغییر کارکرد خانواده‌ها و محیط‌های اجتماعی موجب شده تا این افراد در مقابل فضای مجازی تسلیم شده و دیگر آنگونه که باید تحت تأثیر الگو‌های تربیتی خانواده نباشند. همچنین فضای مجازی و اطلاعاتی که در آن منتشر می‌شود، موجب بی‌اهمیت قلمداد شدن نقش والدین و مدارس نیز شده است. 

هم‌اکنون در برخی کشور‌ها برای استفاده کودکان و نوجوانان از فضای مجازی، تمهیداتی از قبیل دسترسی محدود به اطلاعات یا ساختن گوشی‌هایی که امکانات محدودی روی آن قابل نصب است، در نظر گرفته شده است. این امکانات به‌دنبال این است که با استفاده از مدیریت هوشمند برای کودکان و نوجوانان، آسیب‌های ناشی از این معضل را به حداقل برسانند. البته این دغدغه در تعداد زیادی از کشور‌های جهان وجود دارد و تنها محدود به ایران نیست. ساخت گوشی‌های تلفن همراه با امکانات محدود نیز از دیگر اقداماتی است که برای جلوگیری از آسیب به حوزه اخلاق انجام شده است. چراکه کارشناسان معتقدند جوانان باید به شکلی تربیت شوند که «ثبات»، «پیشرفت»، «انسجام اجتماعی»، «اعتماد به قوانین» و «امنیت در جامعه» تضمین شود.

با توجه به مطالب فوق و شرایطی که هم‌اکنون در استفاده از فضای مجازی در کشور شاهد آن هستیم، باید بدانیم که استمرار رعایت نکردن اخلاق در این فضا، موجب افزایش نگرانی و مشکلات ناشی از آن می‌شود. بر همین اساس ضروری است تا در این زمینه به چند نکته دیگر اشاره کنم تا بتوانیم در عین اتخاذ سیاست‌های مناسب از سوی مراجع ذیربط، خودمراقبتی را هم در این فضا تقویت کنیم و خود را مقید به رعایت اخلاق در این فضا کنیم و رفتار‌های درست را بیش از پیش جایگزین کنیم، چرا که توجه نکردن به این رفتار‌ها و داشتن رفتار نامناسب می‌تواند برای استفاده‌کنندگان پیامد‌هایی هم داشته باشد. 

براین اساس پیشنهاد می‌شود برای رعایت بیش از پیش اخلاق در فضای مجازی به این نکات هم توجه کنیم. در نشر و باز نشر مطالب و محتوا در این فضا باید دقت شود تا مطالب مستهجن منتشر نشود، مطالب غیر واقعی و دروغ منعکس نشود، اذهان عمومی تشویش نشود، ارزش‌ها وهنجار‌های اجتماعی جامعه همچون فضای واقعی در این فضا مد نظر قرار داده شده و رعایت شود تا احساس امنیت افزایش یابد. همچنین در بارگذاری اطلاعات و تصاویر شخصی به شکلی عمل شود که در صورت بازنشر آنان از سوی دیگران برای مردم مشکلاتی ایجاد نشود، عکس‌های غیر اخلاقی بارگذاری نشود، در تعامل با دیگران در این فضا چارچوبی داشته باشیم که اخلاق در آن رعایت شده باشد. نکته دیگر این است که باید از شوخی‌های غیر اخلاقی در این فضا بپرهیزیم، به اعتقادات و باور‌های اقوام مختلف احترام بگذاریم وحتی به شکل طنز یا جوک اقوامی را مورد تمسخر قرار ندهیم، در بازنشر مطالب به‌گونه‌ای گزینشی عمل نشود تا مطابق با اهداف و اغراضی که داریم خلاف واقع مطالب را منتشر نکنیم و برای ابراز وجود در فضای مجازی رفتار‌هایی نشان داده نشود که پیامد‌های منفی برای افراد داشته باشد. در پایان نکته‌ای که مردم باید به آن توجه کنند این است که از دو بهم زنی در این فضا بپرهیزند و به‌شکلی واکنش نشان ندهند که حیثیت دیگران خدشه دار شود. 

*منبع: روزنامه ایران؛ 1397،2،19
**گروه اطلاع رسانی**1699**2002

انتهای پیام /* 




نوع مطلب : یادداشت ها، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
          
1397/02/25

عکس های سی و سومین همایش ملی مددکاری اجتماعی/ فروردین ۹۷ + بخش اول

سی و سومین همایش ملی روز مددکار اجتماعی که هر ساله به بهانه میلاد امام علی علیه السلام برگزار می شود امسال در تالار ایوان شمس برگزار گردید.

در این همایش که امسال شعار “مددکاری اجتماعی و اخلاق اجتماعی” برای آن برگزیده شده بود مانند سنوات گذشته با همت انجمن مددکاران اجتماعی ایران و مشارکت دستگاه های مختلف دولتی، غیردولتی و دانشگاهی برگزار گردید.

در این همایش نیمروزه که از ساعت ۱۴ لغایت ۱۸ روز ۲۷ فروردین ۱۳۹۷ در تهران برگزار شد جمع کثیری از مددکاران اجتماعی سراسر کشور حضور داشتند و در جمعی صمیمانه ضمن تجدید دیدار با همکاران و دوستان خود روز گرامیداشت مددکاری اجتماعی را جشن گرفتند.

در این گردهمایی پنلی با موضوع اخلاق اجتماعی در ایران برگزار شد و گروه آواز سنتی نغمه باران با سرپرستی استاد علی امیرقاسمی به اجرای برنامه پرداخت و در انتها از برخی از مددکاران اجتماعی فعال در کشور تقدیر شد. لازم به ذکر است در این برنامه از گروه های مددکاری اجتماعی که در حادثه زلزله کرمانشاه حضور داشتند به طور ویژه تقدیر به عمل آمد.

در افتتاحیه این مراسم که در تالار ایوان شمس شهرداری تهران انجام پذیرفت، آقای ایوبی، به عنوان قائم مقام معاونت اجتماعی و فرهنگی شهرداری تهران،  دکتر محسنی بندپی، رئیس سازمان بهزیستی و دکتر حسینی حاجی بکنده استاد مددکاری اجتماعی سخنرانی کردند.

گزارش تصویری:





نوع مطلب : یادداشت ها، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
          
1397/02/10

مهارت تاب آوری اجتماعی را آموزش دهیم


- موسوی چلک - رئیس انجمن مددکاری اجتماعی: یکی از دغدغه هایی که امروز ما درکشور داریم دغدغه گسترش آسیب های اجتماعی و نگرانی شاخص های سلامت روانی و اجتماعی است؛

به طوری که طبق آمار وزارت بهداشت به ازای هر ۴نفر یک نفر اختلال روانی دارند؛ یعنی حدود ۲۵درصد مردم. ضمن اینکه در حوزه آسیب های اجتماعی نیز وضعیت ما وضعیت خوبی نیست. در واقع آمار بالای ۱۵میلیون پرونده قضایی و خشونت خانگی که رتبه دوم پرونده قضایی ما را تشکیل می دهد و همچنین آمار طلاق و... همه نشان دهنده این است که سلامت روانی در ایران وضعیت مطلوبی ندارد؛ ضمن اینکه وقتی شاخص های نشاط و شادابی را مقایسه می کنیم به همین مولفه می رسیم

البته باید به این نکته هم اشاره کرد که یکی از مولفه هایی که در بروز چنین شرایطی تاثیرگذار است بحث اقتصاد، فقر، عدم اطمینان از سرمایه گذاری و نگرانی نسبت به اقتصاد جامعه، خانواده و... است؛ بنابراین بدون شک آنچه لازمه کار است یادگیری مهارت تاب آوری اجتماعی است چرا که اگر مهارت های تاب آوری افزایش پیدا کند طبیعتا عوارض منفی چنین شرایطی به حداقل خواهد رسید و این بر می گردد به اینکه در برنامه ریزی های کلان موضوع تاب آوری اجتماعی را خیلی جدی بگیریم

اگر این مهارت را یاد بگیریم می آموزیم که چگونه شرایط پراسترس و فشار را تحمل کنیم؛ به گونه ای که به سلامت ما خدشه ای وارد نشود و اما اگر این مهارت را یاد نگیریم در واقع مشکلات ناشی از این فشار می تواند ابعاد مختلف زندگی ما و در نهایت جامعه را تحت الشعاع خود قرار دهد. فراموش نکنیم بحران های اقتصادی را بسیاری از کشورها تجربه می کنند ما هم یکی از این کشور ها هستیم که مشکلات اقتصادی را متحمل می شویم؛ 

طبیعتا در چنین شرایطی آنچه بسیار تعیین کننده است این است که ما خودمان برای حفظ سلامت و حفظ سلامت اجتماعی جامعه به فکر باشیم، برنامه ریزی کنیم و تدارک ببینیم، خودمان را به دانش مربوط به تاب آوری مهارت و تاب آوری اجتماعی مجهز کنیم؛ در غیراین صورت ما تحت تاثیر این شرایط، سلامت روانی را از دست خواهیم داد

اگر در جامعه ای شاخص سلامت روانی و اجتماعی بالا نباشد طبیعتا امنیت لازم برای داشتن یک زندگی با کیفیت وجود نخواهد داشت؛ بنابراین باید از سلامت روانی جامعه مراقبت کرد. ما می گوییم مردم در چنین شرایطی به زیستن اجتماعی را تجربه نخواهند کرد و برای اینکه بتوانیم به زیستن اجتماعی را تجربه کنیم باید مهارت تاب آوری در شرایط سخت را افزایش دهیم.

منبع: روزنامه همشهری/29 سفند 97

 





نوع مطلب : یادداشت ها، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
          
1397/02/2

به نام خدایی که در این نزدیکی است

« پیام رییس انجمن مددکاران اجتماعی ایران به مناسبت روز مددکار اجتماعی :

« مددکاران اجتماعی سفیران سلامت اجتماعی هستند / حوزه اجتماعی را  واقعا جدی بگیریم/ترویج اخلاق اجتماعی شعار سال 1397 انجمن تعیین شد.  Image result for ‫موسوی چلک‬‎

نامگذاری روزها به مناسبت ها خاص فرصت  مناسبی برای سپاسگزاری از دست اندرکاران آن مناسبت می باشد .از  جمله این مناسبت ها  روز مددکار اجتماعی است که همزمان با سالروز ولادت بزرگ مددکار عالم اسلام حضرت علی (ع) امسال سی و سومین سالی است که  در کشور جشن تجلیل از مددکاران اجتماعی برگزار می شود . این مناسبت مصادف با عید سعید نوروز، روز پدر و  روز جهانی مددکاری اجتماعی هم می باشد که همه این مناسبت ها را تبریک می گویم و بابت تلاش های شان سر تعظیم فرود می آورم . به بهانه این مناسبت های جهانی و  ملی مددکاری اجتماعی لازم دیدم به چند نکته اشاره کنم:

1- مددکاری اجتماعی در ایران 60 سال سابقه فعالیت علمی دارد که در طی این سال ها تلاش های  زیادیصورت گرفته است که از همه تلاش های انجام شده سپاسگزاری می شود ولی این واقعیت را باید پذیرفت که رشد علمی این حرفه در ایران به اندازه  سابقه اش در کشور نیست .

2- از فقر دانش و تولیدات علمی  بومی رنج می بریم و به همین دلیل  سهمی هم در تولید دانش جهانی نداریم لذا می بایست برای تولید دانش و اثرگذاری در این عرصه در ایران  باید تلاش بیشتری صورت گیرد .

3- مددکاری اجتماعی در ایران می بایست تخصصی شود که این شرایط می تواند جایگاه تخصصی خدمت اجتماعی را بیش از پیش نمایان سازد .

4- وضعیت اجتماعی کشور در حوزه خانواده ، کودکان، زنان ، سالمندان ، معلولین ، آسیب های اجتماعی ، جرایم ، بیماری ها ، سلامت اجتماعی، نشاط اجتماعی، سرمایه اجتماعی و ... نگران کننده است و برای برون رفت از این شرایط یا به عبارت بهتر کنترل این شرایط بهره گیری از ظرفیت مددکاران اجتماعی در کنار سایر متخصیص می تواند تاثیرگذار باشد .

5- افزایش تعاملات با جامعه جهانی و دانشگاه ها و مراکز علمی مرتبط با مددکاری اجتماعی ضرورتی اجتناب ناپذیر است. گام اول جدی تحقق این موضوع از طریق برگزاری اولین کنگره  بین المللی60  سال مددکاری اجتماعی در ایران در آذر ماه 1396 برداشته شد.  گرفتن اولین کرسی جهانی در کمیته اخلاق فدراسیون بین المللی مددکاران اجتماعی و انتختاب رییس انجمن به عنوان کمیسر اخلاق فدراسیون  گام دیگری است که  برداشته شده است و همینطور انعقاد تفاهم نامه با 9 انجمن از 8 کشور در آذر ماه سال 1396 گام دیگری برای تقویت این تعاملات می باشد.البته  در سال جاری نیز این ارتباطات گسترده تر خواهد شد . چرا که بهره گیری از دانش و تجارب جهانی و انتقال تجارب داخلی  به جامعه جهانی می تواند پویایی علمی در این حوزه را به دنبال خواهد داشت.

6- بر این باور هستم که برای تقویت جایگاه مددکاران اجتماعی در کشور می بایست در عرصه سیاستگذاری های کلان کشور حضور موثرتری داشته باشیم . در طی این چند سال انجمن مددکاران اجتماعی ایران سعی کرد  در این راه گام های اسامی بردارد ولی هنوز کافی نیست و جا برای کار زیاد است .

7- بازنگری در نظام آموزش مددکاری اجتماعی ( در دانشگاه ها و آموزش های ضمن خدمت مددکاران اجتماعی ) اجتناب ناپذیر است .

8- با توجه به بین رشته ای بودن مددکاری اجتماعی و لزوم بهره گیری از دانش سایر علوم مرتبط در این حوزه نیز مددکاران اجتماعی می بایست دانش و اطلاعات خود را افزایش دهند در غیر این صورت از سایر رشته های مرتبط عقب تر خواهند ماند. این موضوع از آنجا اهمیت بیشتر پیدا می کند که در تعریف جدید جهانی مددکاری اجتماعی تفاوت های خاص با تعاریف قبلی ایجاد شده است.بر اساس این تعریف مددکاران اجتماعی باید نقش و سهم خود را هر جامعه ای در توسعه اجتماعی ، انسجام اجتماعی، مسئولیت اجتماعی، رفاه اجتماعی ، سلامت اجتماعی، سیاستگذاری اجتماعی، به زیستن اجتماعی و . . . را مشخص نمایند. با اتکا به منابع علمی موجود مددکاری اجتماعی نمی تواند در تحقق اینتعیین کننده هایاجتماعی سهم به سزایی داشته باشد که نتیجه  ناکارآمدی مددکاری اجتماعی در برون رفت از شرایط اجتماعی موجود و تحقق به زیستن اجتماعی برای همه مردم خواهد بود . لذا به همین منظور ، با توجه به تعریف جدید جهانی مددکاری اجتماعی  ضرورت بازنگری در چهار حوزه بیش از پیش احساس می شود:

الف : در حوزه آموزش و تولید دانش

ب : در حوزه ساختار اجرایی مددکاری اجتماعی

ج : در حوزه سیاستگذاری اجتماعی

د : در حوزه منابع اجتماعی (برنامه ها/خدمات)

9- مددکاران اجتماعی می بایست در حوزه مسئولیت اجتماعی و مطالعه گیری اجتماعی بیش از پیش تلاش کنند .

10- تشکیل سازمان نظام مددکاری اجتماعی می تواند حمایت های صنفی از مددکاران اجتماعی و جایگاه حقوقی آنان را تقویت کند که در این زمینه هم در گذشته پیگیری های صورت گرفته و هم حال در پیگیری است که تحقق آن نیازمند همکاری همه افراد و سازمان های موثر و مرتبط است گر چه زمان بر است ولی نباید دست از تلاش برای تحقق تشکیل این سازمان همچون سایر حوزه ها از قبیل ، پزشکی ، پرستاری ، روانشناسی ، مهندسی، منابع طبیعی و کشاورزی و ....دست برداشت .

11=- بازنگری در طرح طبقه بندی مشاغل توسط سازمان امور اداری و استخدامی با هدف ممنوعیت جذب افراد غیر متخصص در پست های سازمانی مددکاری اجتماعی و سختی کار مددکاران اجتماعی ضروری است .

12-  مددکاری اجتماعی در حوزه اقدامات با نگاه آینده نگری اجتماعی، نیازمند نوآوری و خلاقیت است.

با این امید که بیش از پیش شاهد ارتقاء شاخص های سلامت اجتماعی در جامعه باشیم تا « به زیستن اجتماعی » را تجربه کنیم .

 

سید حسن موسوی چلک

رییس انجمن مددکاران اجتماعی ایران

فروردین 1397

 





نوع مطلب : یادداشت ها، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
          
1397/01/10
چهارمین کمپین پیشگیری ازتصادفات؛

به اخلاق در رانندگی پایبند باشیم

سید حسن موسوی چلک
شناسهٔ خبر: 4248933 - 
انجمن مددکاران اجتماعی ایران به دلیل گستردگی ابعاد اجتماعی تصادفات هر ساله به مناسبت روز جهانی مددکاری اجتماعی کمپین پیشگیری اجتماعی از تصادفات را برگزار می کند.

به گزارش خبرنگار مهر، سید حسن موسوی چلک رییس انجمن مددکاران اجتماعی ایران در یادداشتی به مناسبت چهارمین کمپین پیشگیری اجتماعی از تصادفات با شعار به اخلاق در رانندگی پایبند باشیم آورده است:

یکی از ویژگی های جامعه امروزی بهره گیری بیشتر از صنایع و تکنولوژی ها می باشد است که در این میان صنعت خودرو جایگاه ویژه ای دارد به گونه ای که طبق اعلام  وزیر راه و شهرسازی در سال ۱۳۵۸ تعداد یک هزار و ۲۰۰ خودرو در کشور وجود داشته ولی امروز، براساس آمارهای مراجع رسمی حدود ۲۰ میلیون خودرو شمارگذاری شده است که بر آوردها تا دو دهه آینده این رقم به حدود ۵۰ میلیون خودرو  افزایش پیدا خواهد کرد. بدون شک در چنین شرایطی علاوه بر تدوین ضوابط و مقررات قانونی می بایست نسبت به اخلاق رانندگی اخلاق حرفه ای در رانندگی هم توجه ویژه کرد. موضوعی که نشان می دهد علاوه بر رعایت قوانین و مقررات رانندگی می بایست به بایدها و نبایدهای اخلاقی که جنبه قانونی هم ندارند، توجه شود. لذا هم رعایت قوانین و مقررات و هم اصول اخلاق در رانندگی به عنوان اصول اخلاق حرفه ای در رانندگی قلمداد می شوند .

در واقع وجدان اخلاقی مردم می تواند مهمترین مولفه در توجه به این قوانین مقررات و اصول اخلاق باشد که می تواند در ارتقاء کیفی رانندگی و کاهش تصادفات و پیام های منفی ناشی از آن کمک شایان کند .تاملی بر آمار افراد فوت شده های ناشی از تصادفاات رانندگی در ده ماهه اول سال ۱۳۹۶ نشان می رسد که ۱۳۸۷۴ نفر فوتی داشتیم که ۱۰۸۸۹ نفر مرد و ۲۹۸۵ نفر زن بودند که نسبت به سال ۱۳۹۵ در همین  زمان۴ درصد تغییرات مثبت داشته است ( سال ۱۳۹۵ تعداد فوتی در دهه ماهه اول سال ۱۳۸۲۵ نفر ). در سال های گذشته تعداد این فوتی ها کمتر شده است و از حدود ۲۷ هزار نفر در  سال های قبل به حدود ۱۶ هزار نفر در سال ۱۳۹۵ کاهش  یافته است. اما این عدد نیز بسیار بالاست. آمار مجرومین در سال ۱۳۹۵ به تعداد  ۳۳۷۳۰۷۱ نفر نیز بسیار نگران کننده است که نباید به راحتی از  کنار آن گذشت. با توجه به ابعاد اجتماعی ( پیامد های اجتماعی تصادفات  از قبیل: افزایش زنان سرپرست خانوار، کودکان بی سرپرست، معلولین، تعداد زندانیان و . . . در کشور و مشکلات مالی که برای خانواده ها ایجاد می کند ایجاب می کند که پیشگیری اجتماعی پیش از بیش مورد توجه قرارگیرد.

لذا انجمن مددکاران اجتماعی ایران به دلیل گستردگی ابعاد اجتماعی تصادفات هر ساله به مناسبت روز جهانی مددکاری اجتماعی کمپین پیشگیری اجتماعی از تصادفات را برگزار می کند که با توجه به این که  شعار سال آینده این انجمن «مددکاری اجتماعی و اخلاق اجتماعی» است شعار کمپین  سال ۱۳۹۷را نیز با همین  محور« بیاییم به اخلاق در رانندگی پایبند باشیم» انتخاب کرده است تا در زمینه اهمیت توجه به اخلاق در رانندگی اطلاع رسانی و  آگاه سازی کند.

  • بیاییم برای لذت بیشتر بردن از رانندگی و سفر:
  • احترام به مردم مسافران را تکریم کنیم
  •  گذشت در رانندگی را جدی بگیریم
  • خوش خلقی هنگام رانندگی را اهمیت دهیم
  •   به مسافران خوش آمد بگوییم
  • فضای پر از آرامش را در طول رانندگی و سفر  برای خود، خانواده و مسافران خود ایجاد کنیم
  •  هنگام رانندگی تنش ایجاد نکنیم 
  • از درگیری فیزیکی در صورت بروز تصادفات پرهیز کنیم
  • به یکدیگر توهین نکنیم
  • یکدیگر را تهدید نکنیم
  • یکدیگر را تمسخر نکنیم
  • به قانون و مقررات پایبند باشیم
  • به حقوق دیگران در رانندگی احترام بگذاریم 
  • با رانندگان دیگر لجبازی نکنیم
  • دشنام ندهیم
  • وقت شناس و منظم باشیم
  • خودروی خود را تمیز نگه داریم
  • حریم افراد را نگه داریم و  زندگی خصوصی خودمان را  فاش نکنیم
  • شوخی بیجا نکنیم
  • بهداشت فردی و خودرو را رعایت کنیم
  • به مسافران دارای نیازهای خاص توجه بیشتر شود (سالمندان ، معلولین ، بیماران خاص و . . . )
  • مدارا در رانندگی را مد نظر قراردهیم
  • انتقادپذیر باشیم
  • شنونده خوب باشیم
  • اگر تاخیر داشتیم عذرخواهی کنیم
  • اگر اشتباه کردیم عذرخواهی کنیم و اشتباه خود را ببندیم
  • از درگیری با مسافر پرهیز کنیم
  • خبرگزاری مهر/20 اسفند 96




نوع مطلب : یادداشت ها، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
          
1396/12/20

شادبودن به همین آسانی است؟

سیدحسن موسوی چلک*

وقتی به حرکت جوامع نگاه می‌کنیم، همیشه شاهد توسعه فناوری، تکنولوژی و گسترش و تولید دانش جدید هستیم به گونه‌ای که دسترسی به اطلاعات، سرعت اطلاعات، امکان بهره‌گیری از ظرفیت تکنولوژی و در کنارش فضای مجازی که این روزها بحث داغی دارد را فراهم می‌کند. این فضا اجتناب ناپذیر است. همانطور که با آمدن رادیو شاهد یک تغییر در فضای ارتباطی و اطلاعاتی بودیم، تلویزیون و ماهواره و اینترنت هم به گسترش این فضا افزود و امروز هم شبکه‌های اجتماعی و فضای مجازی به سرعت بیشتری در بدنه جامعه تاثیر می‌گذارند. پس امروز در دنیایی زندگی می‌کنیم که IT و فضای مجازی ویژگی اجتناب ناپذیرش محسوب می‌شود و این فضا به‌گونه‌ای نیست که آسان بتوان آن را به شکل دلخواه درآورد. ما امروز مجبوریم در جامعه‌ای زندگی کنیم که فضای مجازی یک بخش محوری تبادل اطلاعات و حتی انجام امور محسوب می‌شود به طوری که ثبت نام دانشگاه، انجام کارهای بانکی، اخذ گذرنامه و کارهای مشابه از طریق همین سامانه مجازی است. لذا فضای مجازی یک فرصت است و جایی که تدابیر لازم را چه در عرصه سیاستگذاری و چه در عرصه اجرا برای استفاده از این فضای مجازی اتخاذ نکنیم به تهدید تبدیل می‌شود. ممکن است دو نفر در خانواده درگیر فضای مجازی باشند و یک نفر کلاهبرداری کند و دیگری استفاده علمی. آنچه مهم است اینکه قبل از ورود به فضای مجازی یا قبل از ورود به فناوری‌های جدید، اطلاعات لازم راجع به ویژگی‌ها، نقاط قوت و تدابیری که باید اتخاذ شود را در اختیار مردم بگذاریم. تجربه سال‌های اخیر نشان می‌دهد که فیلترینگ فضای مجازی چندان جواب نمی‌دهد. شاید به صورت مسکن اثرگذار باشد اما عملا اثربخشی لازم را ندارد. لذا باید استراتژی را عوض کنیم و به گفته وزیر کشور قلع و قمع فضای مجازی، استراتژی محکوم به شکست است. مشابه این کار را در مورد ماهواره انجام دادیم و بارها به جمع آوری دیش‌ها اقدام کردیم اما موثر نبود. درواقع با اتخاذ این رویکرد اهمیت قوانین را کمرنگ می‌کنیم. با نگاهی به تلویزیون این سوال ایجاد می‌شود که چرا شب عید یا ماه مبارک رمضان تعداد بیننده‌های این رسانه بیشتر می‌شود؟ پاسخ روشن است، چون جذابیت دارد. «خندوانه» و «دورهمی» دو برنامه‌ای که به رغم اینکه نقد بر آنها وارد است اما با برخی جذابیت‌ها توانستند بیننده را جذب کنند. ذهنیت عموم جامعه درباره تلویزیون این است که گارد سیاسی دارد. درحالی که هرجا اعتماد بیشتر باشد بهره برداری هم بیشتر صورت می‌گیرد. اگر برنامه‌ها جذاب باشد، معمولا مردم رغبت بیشتری برای نگاه کردن به رسانه خودمان و بهره‌برداری از سایر ظرفیت‌های رسانه خواهند داشت. در جامعه‌ای زندگی می‌کنیم که یک ظرفیت در کشورمان داریم که هم ظرفیت دینی است و هم ظرفیت ملی اما در خیلی از مواقع ترویج دهنده غم بوده‌ایم. چقدر ظرفیت‌های فرهنگی این سرزمین را ترویج کرده‌ایم؟ شایسته سالاری، اعتماد، عدم تبعیض، توجه به حقوق شهروندی، پاسخگویی و فاصله کم مردم و مسئولان می‌تواند روی نشاط تاثیر بگذارد اما ما چقدر روی این موضوعات کار کرده‌ایم؟ شادی آنی و گذراست. نشاط فقط خندیدن نیست. ما باید برنامه داشته‌ایم که بخشی از آن همان سیاستگذاری‌هاست که باید تقویت کنیم و بستر لازم را فراهم آوریم. بگذاریم جشن اقوام برگزار شود. ما امروز بیش از هر زمانی به دلیل سبک زندگی مان نیاز به خلق شادی داریم. با ممانعت از برگزاری کنسرتی که هم شعرش مجاز است و هم خواننده‌اش، گسترش زیرزمینی آن را سبب می‌شویم. خشونت در کشور ما دومین پرونده قضائی است. مدارس، محیط‌های اجتماعی، روانشناسی شهر، پوشش، روابط اجتماعی و محیط کارمان شادی گریز است. خودبه‌خود در روابط بین فردی خانواده‌هایمان هم همین فضا ایجاد می‌شود. قبلا شاهد شب نشینی خانواده‌ها بودیم. پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌ها با اینکه سواد تحصیلی کمتری داشتند اما سواد زندگی‌شان بیشتر بود. با اینکه بخشی از این تغییرات به سبک زندگی و گسترش تکنولوژی بستگی دارد، در کنارش به گفته وزیر بهداشت 24 درصد مردم از اختلال روانی رنج می‌برند که نشان دهنده کم‌کاری روی نشاط، سلامت روان، تعلق فرهنگی و اجتماعی است. ما روی مطالبات اجتماعی چندان کار نکرده‌ایم و این مشکلی جدی است که با آن مواجهیم. منظور از نشاط، بی‌قیدی و خروج از قوانین فعلی کشور نیست بلکه باید قوانین را بازنگری کنیم. اجازه دهیم فضای اجتماعی شادتری اتفاق بیفتد. فقط کافی است ظرفیت سازی کنیم تا مردم خودشان فضای شاد ایجاد کنند. روی مدارس بیشتر کار کنیم. مدارس شادی گریز هیچگاه نسل شادی را تربیت نخواهند کرد. برای شاد بودن نباید منتظر دولت باشیم. آری آری، شاد بودن به همین آسانی است! به قول قدیمی‌ها یک دل شاد باشد در بیایان هم می‌توان زندگی کرد. لذت و کیفیت زندگی‌مان مطلوب نیست که یک بخشی به خودمان و بخشی هم به سیاستگذاری‌ها برمی‌گردد. هندی‌ها با حداقل امکانات معیشتی ولی عادت کرده‌اند که زندگی شادی داشته باشند. مشکلات برای همه هست اما با مشکل هم می‌توان شاد زندگی کرد. جامعه‌ای که شفافیت و سلامت کمتری دارد مردم بیشتر در خود فرو می‌روند.

* رئیس انجمن مددکاران اجتماعی ایران

منبع: روزنامه آرمان/30 بمن 96/صفحه 16

۲۱۳۹۴۶ | تاریخ۱۳۹۶/۱۱/۳۰ - شماره3546

 





نوع مطلب : یادداشت ها، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
          
1396/12/1


( کل صفحات : 31 )    1   2   3   4   5   6   7   ...   


آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :
امکانات جانبی