دغدغه های یک مدد کار اجتماعی
همه روز روزه بودن همه شب طواف کردن....
صفحه نخست       پست الکترونیک          تماس با ما              ATOM            طراح قالب
گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من
درباره وبلاگ



مدیر وبلاگ :سید حسن موسوی چلک

یادداشت شرق:

«مهارت خودمراقبتی» را جدی بگیریم.

سید حسن موسو ی چلک

رییس انجمن مددکاران اجتماعی ایران(روزنامه شرق روز های یکشنبه و دوشنبه مورخ 11و12 اسفند 98)

این روز ها خبر انتشار ویروس کرونا از چین به بیش از پنجاه کشور جهان همه را درگیر و نگران کرده است.کمتر کسی است که در این کشور ها در طول روز بار ها و بارها اخبار مربوط به این بیماری را پیگیری نگند.اخباری که گاه به دلیل ضد و نقیض بودنش اظطراب را در افراد  افزایش می دهد.برای مدیریت وکنترل این بیماری هم مسوولین وظیفه دارند و هم مردم و بدون مشارکت مردم کنترل شیوع و انتشار آن امری غیر ممکن خواهد بود.طبیعتا در چنین شرایطی هر فردی می بایست با توجه به اصل خود مراقبتی در این مدیریت کاهش شیوع ایفای نقش کند.خود مراقبتی اقدامات و فعالیت‌های آگاهانه،آموخته شده و هدفداری است كه فرد به منظور حفظ حیات و تأمین ، حفظ و ارتقای سلامت خود و خانواده اش انجام می دهد. به  عبارت دیگر  خودمراقبتی قسمتی از زندگی روزانه مردم و شامل مراقبتی است كه به فرزندان، خانواده، دوستان، همسایگان و اجتماعات محلی نیز گسترش می‌یابد. بطور کلی می توان گفت که  خودمراقبتی شامل اعمالی است که مردم  انجام می‌دهند تا تندرست بمانند، سلامت ذهنی و جسمی خود را حفظ كنند، نیازهای اجتماعی و روانی خود را برآورده سازند، از مشکلات پیشگیری كنند، ‌ناخوشی‌ها و وضعیت‌های حاد را  بهبود بخشند و نیز از  سلامت شان در ابعاد زیستی، روانی واجتماعی حفاظت کنند. تاملی بر مبانی متعدد نشان می دهد که برای ایجاد و حفظ سلامت خود، خانواده و جامعه باید بدانیم که سلامت، پلی است که بر دو ستون خودمراقبتی و مهربانی استوار شده و استحکام این دو ستون برای برقراری پل سلامت ضرورت دارد. در حقیقت خود مراقبتی و مهربانی، نخستین تجلیات انرژی زندگی هستند که در کنار هم سلامت را پایه‌ریزی می‌کنند و زمینه‌ساز جریان آزاد انواع دیگر انرژی می‌شوند.اگر هرکدام از این دو پل(خودمراقبتی و مهربانی) تضعیف یا تخریب شود، سلامت پل زندگی سالم و سازگارانه به خطر می‌افتد اما اگر هر دو مستحکم باشند، پیمودن مسیر آسان می‌شود. با مهارت خودمراقبتی هر فردی از دانش، مهارت و توان خود به عنوان یک منبع به طور مستقل استفاده می کند تا از سلامت خود مراقبت کند. البته در این راه می تواند از مشاوره دیگران نیز استفاده کند. در واقع می توان گفت که خودمراقبتی همان  خودمدیریتی و خوداتکایی است. خودمراقبتی نشان دهنده به مسئولیت پذیری و تدبیر افراد در مقابل سلامت خود از طریق اتخاذ سبک سالم زندگی است تا جلوی مشکلات گرفته شود.برای این مهارت چند ویژگی را می توان اشاره کرد از جمله آنها می توان به داوطلبانه بودن(ارادی بودن)،  قابل یادگیری بودن(آموختنی است)، مسئولیتی است همگانی برای حفظ سلامت همه جانبه خود،  دارای قابلیت اجرا بودن،  بهره گیری از ظرفیت های دیگران( در صورت لزوم)، انعطاف پذیر بودن، کم هزینه بودن، جزیی بودن(برنامه ها کوچک/ ساده باشند) و .. اشاره کرد. خودمراقبتی بستگی به فرهنگ و موقعیت افراد دارد، ظرفیت اقدام و انتخاب آنها را دربرمی‌گیرد و دانش، مهارت‌های زندگی، ارزش‌ها، انگیزه، جایگاه كنترل و احساس خودكارآمدی‌ فرد بر آن موثر است.بزرگ ترین دستاورد تقویت رویکرد خودمراقبتی این است كه مردم رفتارهای خود مراقبتی را به طور مناسب انتخاب و اجرا كنند. خودمراقبتی بیشتر روی جنبه هایی كه تحت كنترل فرد هستند، تمركز دارد  و جایگزین مراقبت تخصصی و سازمانی نیست بلكه مكمل آن و یكی از عوامل تعیین كننده میزان و چگونگی استفاده از آن است.دراین مهارت تمرکز بیشتر روی پیشگیری ازبروز مشکلات هست تا مداخله بعد از بروز مشکلات و یكی از مفاهیم اصلی برای تاکید بر رفتار سالم مثبت است. خودمراقبتی می تواند بصورت مراقبت مشاركتی نیز باشد که می‌توانند جزء كوچك یا بزرگی از خودمراقبتی را شامل شوند. در مراقبت مشاركتی افراد یا خانواده‌ها و كاركنان و ... شریك هستند.نکته ایی که در خود  مراقبتی لازم است مد نظر قرار گیرد علاوه بر فرد، مراقبت سازمانی هم بسیار مهم و اساسی است. ضمن این که مراقبت از مراقبین را هم نباید فراموش کرد. موضوعی که الان برای کادر درمان درگیر این بیماری  باید مورد توجه قرار گیرد.نکته ایی  که کادر درمان می بایست مورد توجه قرار دهند این است که اگر برای دفاع از خود در برابر دردی که دیگران می کشند  نتوانند احساسات شان را کنترل کنند یا اینکه تمام دردهای آنها را با خود به خانه ببرند و اجازه دهند همانند آتشفشانی خاموش درون شان انباشته شوند، در طولانی مدت با مشکلی بزرگ مواجه خواهند شد.کادر درمان باید بپذیرند که علیرغم همه جانفشانی هایی که می کنند، ممکن  است نتوانند همه مشکلات بیماران  را حل کنند.اخباری که این روز ها از فوت بیماران می شنویم مصداق همین موضوع هست. توجه به مراقبت از مراقبین کمک می کند تا ضمن حفظ استقلا فردی شان، بهبود كیفیت زندگی آنان را شاهد باشیم، همچنین کاهش اضطراب، استرس و  خستگی و ...در مراقبین، افزایش رضایت از کار، کاهش هزینه برای مراقبین( کمتر از خدمات دیگر برای کاهش مشکلات خود استفاده می کنند/منطقی شدن استفاده از خدمات)، افزایش امید به زندگی و ... را نیز  به دنبال خواهد داشت.این ها سرمایه کشور درحوزه سلامت هستند. شور و شوق زندگی و انگیزه موفقیت را در کادر درمان افزایش می دهد و انرژی شان را برای خدمت بیشتر و با کیفیت  تجدید می کند.

در کنار این افرا مراقبت های خانوادگی را نباید فراموش کرد.در بسیاری ازمواقع مراقبت خانواده ها می تواند بسیار  موثر واقع شود.همچنین مراقبت گروه های داوطلب را هم می توان به موارد قبلی اضافه کرد.

 فرامو نشود که براساس یافته های علمی و منابع مکتوب  خودمراقبتی، گام اول سلامت است. گام اول سلامت، همین است که ما یاد بگیریم خودمان از خودمان مراقبت کنیم. بین 65 تا 85 درصد از مراقبت هایی که به سلامت ما منجر می شود، محصول همین خودمراقبتی است؛ یعنی فعالیت هایی که خود یا خانواده مان برای حفظ یا ارتقای سلامت مان، پیشگیری از ابتلای مان به بیماری، درمان بیماری مان یا کاهش عوارض آن انجام می دهیم. آنچه که  متخصین بهداشت ودرمان جهانی  وداخلی در خصوص کرونا می گویند و هر یک از ما باید انجام دهیم از قبیل شستن خوب دست ها،  استفاده از ماسک برای افرادی که سرماخوردگی دارند، ضد غفونی وسایلی که استفاده می کنیم از قبیل گوشی تلفن همراه، کامپیوتر و ... همه از نوع خودمراقبتی در این زمینه است.هر یک از ما با توجه به شرایط خودمان وزندگی مان باید ببینیم با انجام چه کارهای می توانیم از خومان مراقبت کنیم تا به خودمان ودیگران آسیب نزنیم که این خود نوعی مسوولیت پذیری است. در سازمان ها هم حسب شرایط کاری شان و نوع مراجعینی که دارند هم برای کارکنان و هم برای مردم( گروه های هدف) می بایست تدابیر خاص اتخاذ شود. استفاده از دور کاری برای کارکنان، توجه ویژه با کارکنان دارای بیماری های خاص و زمینه ایی که احتمال ابتلا به ویروس در آنان  بیشتر هست، آموزش پیشگیری، دراختیار قرار دادن لوازم مورد نیاز، نظافت و ضد عفونی محیط کاری، آموزش خاص به نیرو های خدماتیف مراقبین گروه های خاص و .. از جمله این موارد هست.یا توجه خاص به زندانیان، سربازان، کارتن خواب ها، کودکان کار و خیابان، افراد مبتلا به اچ.آی.وی و  ایدز،  و همچنین اتخاذ تدابیر ویژه برای دانش آموزان و دانشجویان از قبیل آموزش از راه دور( گر چه از قبل می بایست زیر ساخت ها فراهم شود)، یا اموزش کسانی که در گورستان ها مسوول انتقال، شستم و دفن کردن بیماران فوتی ناشی از ویروس کرونا هستند و خیلی موارد دیگر.اینجا ضروری است که هر سازمانی برنامه خاص خودش را درکنار سایر برنامه های عمومی داشته باشد. رسانه ها در آموزش فراگیر ومستمر و جامع همکاری کنند.در حوزه کلان تر هم گاهی اوقات تصمیم گیری برای تعطیلی  ادارات در یک بازه زمانی خاص می تواند  از نوع مراقبت باشد.وقتی مجس شورای اسلامی که یکی از مهمترین وظایفش تصویب لایحه بودجه هست به دلیلی نگرانی تعطیل می شود و بودجه را که مهمترین رن برنامه سالانه هست را می خواهند یک دوازدهم ببندند  یعنی می خواهند از خود مراقبت کنند. لذا موضوع خودمراقبتی به اشکال مختلف را باید جدی گرفت.

 

 





نوع مطلب : یادداشت ها، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
          
1398/12/14





آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :
امکانات جانبی
شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic | Buy Targeted Website Traffic