دغدغه های یک مدد کار اجتماعی
همه روز روزه بودن همه شب طواف کردن....
صفحه نخست       پست الکترونیک          تماس با ما              ATOM            طراح قالب
گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من
درباره وبلاگ



مدیر وبلاگ :سید حسن موسوی چلک

یادداشت:

کار خیر، از دوران کودکی آموزش داده شود

(سید حسن موسوی چلک

رییس انجمن مددکاران اجتماعی ایران / روزنامه شرق/4 اسفند 98)

تاملی بر زندگی انسان ها در جوامع مختلف نشان می دهد که یکی از کار های ارزشمند در همه این جوامع پرداختن به امور خیر و احسان به دیگران است که در انجام این کار های خیر انتظار و چشمداشتی هم نباید از افردی داشته باشد.گر چه خداوند وعده پایداش نیکو را به نیکوکاران داده است  و از آنجا که وعده الهی حق است، تحقق هم پیدا می کند. ضمن این که  حیثیت و حرمت افراد را هم باید حفظ شود.چرا که خدمت با منت و موجب آزار  خدمت گیرنده مورد تایید نبوده و نخواهد بود.در حدیثی از امام علی(ع) نقل شده که بهترین مردم، نافع ترین آنها برای مردم است. در ادبیات ما هم بسیار  به این موضوع توجه شده است. فردوسی شاعر بلند آوازه ایران زمین اینگونه به انجام کار نیک توجه می کند:

نباشد همی نیک و بد پایدار/ همان به که نیکی بود یادگار

دراز است دست فلک بر بدی/ همه نیکویی کن اگر بخردی.

در قرآن هم بار ها در این خصوص اشاره و تاکید شده است. از نظر آموزه‌های قرآن، شتاب‌کردن در کارهای خیر و نیک بویژه  کار های اجتماعی به نیت تقرب الی الله امری بسیار پسندیده و نیک است؛ زیرا این کارها موجب آمرزش انسان می‌شود.(آل عمران، آیه 133) این شتاب‌ باید به گونه‌ای باشد که افراد برای انجام کارهای نیک و خیر با یکدیگر سبقت جسته و پیشگام باشند: فَاسْتَبِقُوا الْخَیْرَاتِ(بقره، آیه 148؛ مائده، آیه 48).لذا انجام کار خیر یک ضرورت در زندگی اجتماعی است ضمن این از مولفه های اخلاق اجتماعی هم محسوب می شود.توضیح این نکته را ضروری می دانم که انجام کار خیر فقط پول دادن یا خانه و بیمارستان و مدرسه ساختن و مرکز معلولین وسالمندان ساختن و... نیست که این بخشی از امور خیریه می تواند محسوب شود.تاملی بر این موضوع نشان می دهد که معمولا افراد دارای تمکن مالی در اواخر عمر شان و در هنگام بی نیازی  مطلق( زمانی که دارایی زیادی دارند) اقدام به انجام کار های خیریه ایی می کنند که در جای خود قابل سپاسگزاری است.اما فکر می کنم انجام کار های خیر و نیک را از دوران کودکی باید به فرزندان آموخت تا این روحیه خیرخواهانه در جامعه نهادینه شود و به عنوان یک پشتوانه قوی محسوب شود.اگر کار خیر را فقط به پول دادن بسنده وخلاصه نکنیم. خیلی از امور هستند که توسط کودکان هم می تواند انجام شود.گر چه بصورت نمادین با توزیع قلک ها  در مدارس و مهد های کودک در هنگام وقوع بحران ها و یا  برخی از مناسبت ها از قبیل نوروز، جشن عاطفه ها و... تلاش می شود تا به این موضوع توجه شود. ولی نباید فراموش کرد که کار خیر فقط در این شرایط نیست. آموزش انجام کار خیر را باید از کودکی به فرزندان‌مان آموزش بدهیم. در حقیقت آموزش کار خیر به فرزندانمان کاری سخت ولی بزرگ با تاثیری همیشگی است و این فرصت را به شما می‌دهد تا آن‌ها را در ارزش‌هایی که برای جامعه اهمیت دارد شریک کنید. تاملی بر منابع مکتوب نشان می دهد که انجام کار خیر صورت‌های فراوانی دارد. از کمک مالی به افراد بی‌خانمان و فقیر در خیابان گرفته تا آموزش و درس دادن به کودکانی که امکان تحصیل در مدرسه را ندارند. در این میان «فعالیت‌های داوطلبانه» برای کمک به افراد نیازمند معمولاً تأثیر بیشتر و بهتری هم برای فرد کمک‌کننده و هم برای فرد نیازمند کمک دارند. زمانی که کودکان شما به صورت داوطلبانه به دیگران کمک می‌کنند هم احساس قدرت و توانایی بیشتری دارند و هم ارتباط بهتر و تنگاتنگ‌تری با اجتماع برقرار می‌کنند. در حقیقت انجام کار خیر یکی از ارکان اصلی آموزش به کودکان هم هست. به عبارت دیگر آموزش انجام کار خیر، نه فقط در فرهنگ ایرانی و اسلامی ما بلکه در عموم فرهنگ‌های جهان از وظایف مهم والدین و بخشی از مهارت‌های مورد نیاز و اساسی کودکان است که ما موظف هستیم آن را با جدیت به آن‌ها آموزش دهیم.یکی از این راه ها رفتار وادلین برای انجام کار های بخیر به شکل های مختلف هست .از کمک مالی برای ساختن یا مرکزف خانه و .. تا سرکشی به افراد بیمار، درس دادن به افرادی که نیاز به آموزش بیشتر دارند، یا  کار کردن داوطلبانه برای سایر افرادی که نیاز به تخصص و توان ما دارند.گاهی اوقات وقت گذاشتن برای کودکانی است که ممکن است سرپرستی نداشته باشند،.تشویق کودکان به انجام کار های خیر می تواند انگیزه مشارکت شان را افزایش داده و نهادینه کند. در برخی از منابع علمی تاکید شده است که «لازم است  اجازه دهیم فرزندان، هرکدام از نمونه‌های امور خیریه را که دوست می‌دارند، نسبت به انجام آن اقدام نمایند. لذا مربیان مهدهای کودک، مادران و پدران، باید در بکارگیریِ شیوه‌های نیکوکاری در جامعه، حتماً فرزندان را دخالت دهند. انجام فعل صدقه، در موقعیت‌های اجتماعی، مثل انداختن پول در صندوق صدقات، درصورتی که فرزندان حضور داشته باشند، بهتر است که توسط آن‌ها انجام بگیرد. مهدهای کودک، با مساعدتِ خانواده، از کودکانِ یتیم و بی سرپرست، دستگیری کنند و فرزندان، از خردسالی، در این امور، مشارکت کنند و برای مثال؛ به خواست خودشان، بعضی از اسباب بازی‌هایشان را هدیه کنند و توسط بزرگ‌ترها، مورد تشویق قرار بگیرند. احسان و نیکوکاری در مهدکودک نیز امکان پذیر است، کودکان از داشته ها ، فرصت ها و امکانات خود، در صورتی که چیزی را به دوستشان هدیه کردند، مدیریت مهدکودک و مربیان، برای چنین اقدامی از سوی کودکان، به ویژه در مراسم صبحگاهی، آنها را مورد تشویق قرار دهند». کودکان اگر بیاموزند که انجام کار خیر یک فرصت و پشتوانه برای او و مردم جامعه ایی که در آن زندگی می کند محسوب می شود رفتار های خیرخواهانه  را به شکل های مختلف در خود نهاینه خواهد کرد و مصداق این شعر حافظ شیراز خواهد شد:

ده روزه مهر گردون افسانه است و افسون

نیکی به جای یاران فرصت شمار یارا

 





نوع مطلب : یادداشت ها، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
          
1398/12/4





آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :
امکانات جانبی
شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Mobile Traffic | سایت سوالات